L U I S T E R T I P S

Not The Weapon But The Hand

2012-02-08T17:30:00.020+01:00

In 1997 brengt Steve Hogarth, oftewel H, Ice Scream Genius uit. Zijn eerste uitstapje sinds hij zanger van Marillion is. Op deze plaat werkt hij samen met Dave Gregory en Richard Barbieri. Barbieri's ondersteunende rol levert prachtige klanktapijten op. De euforie van de aankondiging van de hernieuwde samenwerking tussen de heren is na de eerste beluistering enigszins getemperd. Het is geen plaat van H dit keer. Barbieri en H zijn samen verantwoordelijk voor alle composities. En daar wringt hem de schoen. Waar Richard met Steve Jansen en Mick Karn nog spannende muziek weet te creëren, blijkt hij zonder deze wapenbroeders toch een duidelijk minder begenadigd songwriter te zijn. Steve Hogarth heeft in dit proces niet zijn stempel op het eindresultaat kunnen drukken. Ook qua uitvoering niet. Waar hij in Marillion en op Ice Scream Genius met zijn vocalen nadrukkelijk aanwezig is, verwordt hij op Not The Weapon But The Hand soms tot iemand die zijn teksten voorzichtig prevelt. In opener Red Kite manifesteert H zich zoals je hem graag wilt horen. Crack valt later op door de wat stevigere beat en uitgebalanceerde melodielijnen. Jammer alleen dat de prachtige stem van H grotendeels vervormd wordt. De overige composities hebben een hoog voortkabbelend gehalte en bieden niet die dynamiek waar je zo naar uit zit te kijken. Hier en daar hoor je momenten hoe het had kunnen zijn. In Lifting The Lid bijvoorbeeld. Vervolgens lijkt het alsof beide heren steeds op de rem trappen om in een voorspelbaar idioom verder te musiceren. De talenten van Barbieri en Hogarth zijn onder de oppervlakte gebleven. Wellicht omdat ze compromissen hebben moeten sluiten? Het zou beter zijn geweest als een van beiden aan het roer van dit experiment had gestaan.

Lowlands 2012

2012-02-05T11:45:00.036+01:00

Nog geen bandnaam is bekend, maar toch is Lowlands 2012 al uitverkocht. Binnen twee uur. Als organisator zou ik me de ballen uit mijn broek lachen. Hoeven we toch niet die dure publiekstrekker te contracteren en kunnen we flink wat geld besparen. Natuurlijk zullen ze dat niet doen, maar het zegt alles over de festivals van tegenwoordig. Het lijkt wel een familietripje naar De Efteling. De sfeer is zo goed en het is er altijd gezellig. Lowlands. Even wat cultuur opsnuiven. Welke cultuur? Maakt niet uit. Als het maar gezellig is. Het gaat helemaal niet meer om de muziek. Die is bijzaak geworden. Zelfs als Jantje Smit op komt treden is het allemaal prima. Camp. Gezellig. Sfeertje. Ongetwijfeld zullen er ook weer heel wat opkopers in het bezit van kaartjes zijn gekomen, via geronselde studenten. Als ik een kijkje neem op de sites van de diverse doorverkoopadressen, zie ik dat er al passepartouts worden aangeboden ver boven de oorspronkelijke prijs. Festivals zijn big business. De muziek verschuift steeds verder naar de achtergrond. Als liefhebber wil ik een keuze kunnen maken op grond van de artiesten die komen. Als ik een overzicht heb, bepaal ik welk festival het beste bij mijn muzieksmaak past. Die tijd is voorbij. Blind bestellen is het devies. Anders grijp je ernaast en dien je in tweede instantie fiks boven de gewone prijs te betalen. De voorverkoop voor festivals als deze zou pas moeten beginnen als de contouren van het programma bekend zijn. Ben benieuwd of het dan ook binnen twee uur uitverkoopt. Ik ken namelijk te veel mensen die de afgelopen jaren noodgedwongen een kaartje bemachtigden en later enigszins teleurgesteld waren over het uiteindelijke programma. Ik ga dit jaar dan maar gezellig naar de dorpscamping en neem mijn eigen bier en muziek mee.

Destroid - 20120302

2012-02-04T14:37:00.014+01:00

Meestal heb ik het niet op voorprogramma's. Noodzakelijke vulling, vaak niet eens passend bij het hoofdprogramma en daardoor stomvervelend. Vandaar dat ze niet vaak aandacht krijgen in mijn recensies en al zeker geen aparte blog verdienen. Dit keer is dat anders. Het lijkt alsof de bands dit zelf ook realiseren. Vorig jaar verrastte Straftanz me al in het voorprogramma van VNV Nation. Vanavond hebben de vaandeldragers van de Future Pop het Duitse Destroid uitgenodigd om de zaal op te warmen. Deze band bestaat uit Daniel Myer en Sebastian Ullman en heeft tot nu toe twee albums uitgebracht. Future Prophecies en Loudspeaker. Recentelijk is de EP Silent World gereleased. Omdat de naam van de band bij mij geen belletje doet rinkelen, ga ik eerst maar eens online onderzoeken of het wat is. Op grond daarvan concludeer ik dat het de moeite waard kan zijn om het voorprogramma even mee te pikken. Destroid trapt af met het titelnummer van Silent World. Om de spanning op te bouwen wordt er een lang intro gesponnen waarin vooral het sporadisch overslaan van de sequencer opvalt. We zijn niet de enigen die geïnteresseerd zijn. Het is al aardig druk als Daniel Myer het podium betreedt. De muziek heeft niet de Trance en de Techno in zich, die je tegenwoordig wel bij VNV Nation hoort. Het zit meer tussen Neuroticfish en De/Vision in, met de thematiek van de Futute Pop. Naast veel elektronika, bespeelt Daniel ook bij tijd en wijlen het drumstel dat voor hem klaar staat. In krap een half uur, waarin de nadruk op hun laatste release ligt, laat Destroid zien waartoe ze in staat zijn binnen dit genre. En dat smaakt naar meer. Helaas zijn er geen albums te koop bij de merchandise. Een gemiste kans, maar dat lossen we op een andere manier wel op.

VNV Nation - 20120203

2012-02-04T13:54:00.012+01:00

Nooit eerder bezocht ik Bibelot. Om een of andere reden kwam het er maar nooit van. Te druk. Te ver weg. Te veel moeite. Als ik verneem dat VNV Nation er een optreden gaat verzorgen, is dat de aanleiding om deze voormalige kerk toch met een bezoek te vereren. In het begin kijk ik mijn ogen uit. Wat een perfecte omgeving voor een concert van de grondleggers van de Future Pop. Ook Ronan Harris, de zanger van de band, is onder de indruk. Zou het voor hem de eerste keer zijn dat hij hier is? Het is bijna niet voor te stellen. Vanaf het moment dat hij het podium betreedt, is de zaal van hem. Zoals gewend doet hij alles om het publiek voor zich te winnen en gaat daarbij niet over een nacht ijs. Vanaf het eerste nummer wil hij grip op de zaal. De combinatie van zijn aansporingen en de donkere sequences die de zaal in worden geslingerd, zorgt ervoor dat het publiek vanaf het eerste moment bij de les is. Ondanks dat de tour in het teken staat van hun laatste album Automatic, worden er veel oudjes gespeeld. De muziek van VNV Nation is in de loop der jaren geëvolueerd naar een meer toegankelijkere vorm van Dark Wave met hier en daar wat invloeden uit de Trance en meer melodielijnen. Live merk je dat vooral de klassiekers van de band voor euforie zorgen. Tijdens nummers als Epicentre, Legion, Honour en Darkangel hoeft Ronan niets te doen om de zaal voor zich te winnen. Als het wat meer recentere werk aan bod komt, moet hij weer aan de bak om de mensen op te zwepen. Op het moment dat ze als afsluiter het prachtige Beloved spelen, afkomstig van Future Perfect, is het maar al te duidelijk. Dit is waar we voor komen en Ronan en Mark weten dat zelf maar al te goed. Door deze combinatie van oud en nieuw laten ze Bibelot in een opperbeste stemming achter.

Tekst: Hans Blankendaal
Fotografie: Ben wolf

Daughter - The Wild Youth

2012-01-28T13:44:00.013+01:00

Als ik het nummer Youth van Daughter voorbij hoor komen, lijkt het in eerste instantie alsof ik luister naar een Singer-songwriter, die hier en daar wat invloeden uit de Folk heeft geïntegreerd. Op het moment dat er een gitaarlijntje wordt geïntroduceerd, in combinatie met roffelende drums, moet ik dat beeld bijstellen. Dit is vele malen interessanter. Delicate gitaren echoën uit de donkere kamers van de New Wave en voegen een mooie dimensie toe. Ik ga op zoek naar meer en kom uit op hun website. Daar vind ik aanvullende informatie terug over deze tot nu toe voor mij onbekende band. Daughter bestaat uit Elena Tonra en Igor Haefeli. Afkomstig uit Engeland. Begin vorig jaar brengen ze hun eerste EP uit. His Young Heart. Youth is afkomstig van hun tweede EP. The Wild Youth. Na er even online naar te hebben geluisterd, is de plaat snel gekocht. De prachtige vocalen van Elena domineren de vier tracks op deze release. Door de toevoeging van zowel gitaar als piano worden de nummers continu spannend gehouden. Vooral ook omdat alle liedjes een ruimtelijkheid bevatten die je soms de adem in doen houden. Het illustreert hoe ogenschijnlijke eenvoud tot een wonderschoon resultaat kan leiden. Alhoewel ik normaal gesproken bij eerste luisterbeurten me niet echt richt op de teksten, komen de lyrics van deze composities hierdoor meteen binnen. De woorden over verloren liefdes en onzekerheid vormen bijna poëtisch een mooi verhaal, dat in schril contrast staat met de ogenschijnlijk blije muziek. Love en Medicine zijn iets meer ingetogen en bevatten wat meer melancholische momenten. Toch overheerst de blijheid. Hier en daar wel iets weghebbend van Camera Obscura, maar dan veel subtieler. Met haar 21 lentes demonstreert Elena dat The Wild Youth de toekomst heeft.

iTunes Match

2012-01-27T06:16:00.012+01:00

Sinds een paar weken is iTunes Match beschikbaar in Nederland. Voor een bedrag van vijfentwintig euro per jaar kun je je gehele bibliotheek in de iCloud stallen. Wellicht niet iets om opgewonden van te worden. Er bestaat toch al zoiets als Spotify? De gratis variant van dat laatste programma heeft nog wel wat beperkingen. Bovendien vind ik het idee dat je verplicht een account op Facebook moet hebben, voordat je Spotify kunt gaan gebruiken, een hele rare. Daar hoor je haters van iTunes nooit over. Zeker voor degenen die in de loop der jaren een flinke verzameling hebben opgebouwd, biedt iTunes Match een mooie oplossing voor de toegankelijkheid van je eigen muziek. Het is namelijk compatible met al je andere apparaten uit Cupertino. Als je beschikt over iOS5 op je iPad of iPhone kun je vanaf het uploaden van je bibliotheek altijd en overal beschikken over je eigen verzameling. Alles uit de bibliotheek wordt netjes overgenomen. Albumillustraties, afspeellijsten en natuurlijk de bestanden. Ik vind het een uitkomst. Natuurlijk zijn er ook wel wat nadelen te schetsen. Op dit moment duurt het uren voordat de upload gereed is. Dit komt omdat tijdens de upload de bestanden geconverteerd worden naar DRM-vrije 256-Kbps AAC-kwaliteit. Ook is er, vanwege de populariteit van deze service, sprake van file op de digitale snelweg. Daarnaast biedt het downloaders de mogelijkheid om hun illegaal verkregen bestanden wit te wassen. In ruil daarvoor heeft Apple een contract met Buma/Stemra afgesloten. Sinds een aantal dagen loop ik met mijn iPhone door het land, met altijd de beschikking over alle nummers die op dit moment in mijn database staan. Ik hoef mijn iPod niet meer mee te nemen en ik heb, in the cloud, een backup van mijn verzameling. Ook handig.

Nooit Ziek Geweest

2012-01-25T08:15:00.031+01:00

Daar zit hij dan. Met zijn karakteristieke kop. Het haar in de typerende, nonchalante dracht. Een spitse glimlach. Alsof hij een humoristisch gedicht voor gaat dragen. Reflecteren op de gasten bij De Wereld Draait Door. Er staat echter iets anders te gebeuren. Het is dinsdag. Hij zit dit keer aan de gesprekstafel. Heeft het iets met muziek te maken? Een passie die we samen delen? Nee. De man met de vlijmscherpe pen heeft een roman geschreven. In de hoofdrol zijn vader Klaas. Geen fictie. Ineens ontdek ik een hele andere Nico Dijkshoorn. Het onbeholpene is een beetje terug. Achter je bureau stukjes schrijven is iets heel anders dan met je smoel op televisie komen. Dat merkte je de eerste keren. De tijd lijkt stil te hebben gestaan. Hij vertelt het verhaal over zijn vader en verandert even in een knuffelbare nerd. Zijn oude heer heeft hem het leven zuur gemaakt. Continu kleine pesterijen. Categorisch. Toch voelde het als een gelukkige jeugd. Nico had een drang om zijn versie van het verhaal op te schrijven. Het idee wordt geboren op het moment dat hij voor het eerst bij zijn vader op bezoek gaat in het verzorgingstehuis. Hij voelt niets. Een kwartier lang zorgt het voor ontroerende televisie. Bijna tragikomisch. Met een zure kern van waarheid. Het verhaal van het aquarium bij Artis. De champagne op de nieuwe vloer. Niet iedereen zal zijn motivatie of de situatie herkennen. Gelukkig maar. Zonder er bij na te denken, loop ik naar de computer. Om het boek te bestellen. Een steuntje in de rug voor al die jongens die nu met zo'n egoïstische vader te maken hebben. Een man die vindt dat hij aan het hoofd van het gezin staat. Ten koste van alles en iedereen. Respect is een woord dat niet in het vocabulair van hem voorkomt. Herkenning voor hen die het hebben meegemaakt.

The Maccabees - Given To The Wild

2012-01-21T08:11:00.020+01:00

Drie jaar geleden krijgen The Maccabees ineens wat meer bekendheid dankzij het uitbrengen van Wall Of Arms, de opvolger van Colour It In. Waar ze op hun debuut nog zoekende zijn naar een eigen stijl, geeft Wall Of Arms wat meer houvast. Popmuziek met invloeden uit de Art-Rock en de New Wave. Het doet uitkijken naar de toekomst. Nu is er Given To The Wild. Zoals altijd zijn de kritieken wisselend. De een is laaiend enthousiast, de ander vindt het maar niks. Iedereen is het in ieder geval over een ding eens. The Maccabees zijn niet blijven hangen in de sound van hun vorige plaat. Ze zijn verder geëvolueerd. Bij eerste beluistering valt op dat er meer plaats is voor rust. Child is als een warm bad. Lekker relaxed, inclusief blazers. Daarmee niet slechter. Wel meer sophisticated. Met meer diepgang. Spannender. De composities blijven juist hierdoor beter hangen. Terwijl je nog bezig bent het album te ontdekken en je er een mening over te vormen, betrap je je keer op keer met een melodie van Given To The Wild in je hoofd. Go is daarvan een mooi voorbeeld. De single Pelican refereert nog het meest aan de muziek van het vorige album. Samen met het aanstekelijke Ayla, inclusief verslavend pianoloopje en duellerende vocalen, illustreren deze nummers dat de band prima in staat is om prachtige melodieën te fabriceren. In deze composities wordt het tempo ook weer wat opgeschroefd, om maar aan te geven dat The Maccabees een mooie balans hebben gevonden als het gaat om de samenstelling van deze release. Forever I've Known vat het eigenlijk mooi samen. Een bijna episch muziekstuk waarin alle ingrediënten van de plaat aan bod komen. Met Given To The Wild bewijzen The Maccabees nadrukkelijk dat je met een koerswijziging niet de mist in hoeft te gaan.

Good Weather For An Airstrike

2012-01-20T15:55:00.015+01:00

Veel platen die in het genre Ambient worden uitgebracht, borduren voort op een veelal uitgekauwd concept. Het principe van deze muziekstroming is op zich namelijk al redelijk beperkend. Toch zijn er enkele namen die baanbrekend zijn in het genre. Naast grondlegger Brian Eno hebben David Sylvian, Boards Of Canada en Biosphere hun stempel gedrukt op deze vorm van omgevingsmuziek. Ieder op hun eigen manier. Door het verder te minimaliseren, door er ethnische invloeden aan toe te voegen of door het te larderen met elementen uit de Dance. Good Weather For An Airstrike kiest voor de klassieke methode en borduurt daarmee voort op de basisprincipes. Toch leidt het nergens tot verveling. Achter de naam schuilt Tom Honey uit Engeland, die zelf aangeeft Sigur Rós als zijn grootste inspiratiebron te zien. Ondanks dat, hoor je geen echte invloeden vanuit de Post-Rock terug in zijn muziek. Ook op eerdere releases blinkt hij vooral uit in minimalisme en introspectiviteit in optima forma. Underneath The Stars is daarmee vergeleken veel contrastrijker, doordat er melodieuze aspecten worden toegevoegd aan het klankenspectrum. Another Way Out illustreert dit zeer treffend. Het doet denken aan het album Sleeps With The Fish, dat Pieter Nooten en Michael Brook in 1987 uitbrachten. Op You're Rendering Again en Cast Aside klinken in de verte zelfs verstilde klanken van een piano, waardoor de muziek ineens extra spanning en dynamiek krijgt. Meer emotie, maar nog steeds prima passend in het genre. Je moet er een liefhebber van zijn. Velen kijken wellicht veel liever naar groeiend gras. Als je echter geïnteresseerd bent in een muzikale ontdekkingsreis door beeldende soundscapes, ben je met deze release aan het goede adres.

Gem Club - Breakers

2012-01-13T15:51:00.022+01:00

Via een gratis sampler ontdek ik de klanken van Gem Club. Deze band uit Massachusetts bestaat uit Christopher Barnes en Kristen Drymala. Hij zingt, bespeelt de piano en levert sporadisch wat soundscapes. Zij is verantwoordelijk voor de achtergrondvocalen en de tweede stem. Tevens bespeelt ze de cello en zorgt ze voor de spaarzame percussie. Na de release van de EP Acid And Everything is Breakers het eerste volwaardige album van de band. De muziek wordt in de pers omschreven als Bedroom Recordings, Minimal Pop, Dream Pop of Slowcore zonder gitaren. Welk etiketje je er ook op plakt, de dromerige vocalen op een fundament van piano en cello zijn de karakteristieken van Gem Club's muziek. Het geheel blijft continu minimaal, maar altijd prachtig. De hoogtepunten van de plaat zijn I Heard The Party, 252 en Tanager. In deze composities lijken alle ingrediënten op een perfecte manier samen te komen. Melancholie, alsof je steeds het feest net gemist hebt, wordt aan hoop gekoppeld. Wait until spring sets in, is een van de typerende teksten. De aard van het klankenpalet geeft vooral aan dat dat nog wel even kan duren. De aanslagen op de piano bepalen langzaam het ritme van de composities. De samenzang tussen Christopher en Kristen is wonderschoon en bepalend. In Lands en Tanager zijn trage elektronische beats te horen. Slechts ondersteunend aan de etherische landschappen die tevoorschijn worden getoverd. Het levert een mooi geheel op, waar je heerlijk op weg kunt dromen. Het is dan ook niet voor niets dat ze als beste nieuwe band van 2011 zijn uitgeroepen in Boston. Ook op NU.nl wordt het debuut gewaardeerd met vier sterren. Zeker voor liefhebbers van het wat oudere werk van Low is deze release van Gem Club een aanrader.

OOR

2012-01-11T10:26:00.025+01:00

Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk heeft een van de bekendste muziekbladen in Nederland ook een toepassing ontwikkeld voor de smartphone. Alhoewel ik geen abonnement meer heb op het blad, koop ik de OOR nog regelmatig. Soms nog ouderwets op papier, maar meestal als digitale versie voor de tablet. Vooral de uitgebreide lijst van releases is vaak nog een welkome aanvulling op de informatievoorziening via Twitter en internet. De app heeft drie features. Het onderdeel Nieuws spreekt voor zich. Het leuke van dit gedeelte is, dat er ook een link is gelegd naar Spotify zodat je de betreffende plaat direct kunt beluisteren. Daarnaast is er een koppeling naar de iTunes Store, zodat je de muziek ook meteen digitaal aan kunt schaffen. Haters van dit fenomeen zullen op grond hiervan de app wellicht verafschuwen, maar het lijkt mij een slimme zet. Kenners van het wereldje weten toch wel op welke andere plekken ze terecht kunnen voor het kopen van muziek. Uiteraard is het mogelijk om de nieuwsberichten van OOR te sharen. Via de optie Play kun je nieuwe muziek beluisteren. Vaak betreft het hier platen die ook al via de nieuwsberichten voorbij zijn gekomen. Als je alleen gericht bent op het beluisteren van actuele releases, staat het hier allemaal netjes en overzichtelijk bij elkaar. Laatste optie is het beluisteren van het 11-tal. De elf platen van dit moment, volgens OOR. Al met al ben ik erg tevreden met deze gratis app en heb ik er al vele uurtjes mee kunnen vullen tijdens het reizen. Er wordt geen directe link gelegd naar de website, waar dat in Twitterberichten wel gebeurt. Aangezien OOR's website niet is afgestemd op mobiele bezoekers, word ik met deze app op de hoogte gehouden van de muzikale ontwikkelingen zonder me te hoeven ergeren aan een slechte interface.

The Echelon Effect - Seasons

2012-01-07T13:09:00.038+01:00

Op de laatste dag van het afgelopen jaar komt het afsluitende deel van The Echelon Effect's vierluik Seasons uit. Net zoals de eerdere seizoenen, mag je zelf de prijs bepalen als je besluit de schijf te downloaden. Het idee om muziek te gaan maken, groeit tijdens een koude winter enkele jaren geleden. In de biografie op de website is te lezen dat er dan een brandend verlangen ontstaat om weer verliefd te worden op het proces van het componeren van muziek. Daarna gaat het snel. Via Bandcamp wordt veel van het materiaal gratis ter beschikking gesteld, waardoor een relatief groot publiek wordt bereikt. Op Twitter, en dan vooral onder liefhebbers van instrumentale Ambient Post-Rock, weet de band enige faam te verwerven. Light and dark. Epic and small. Zo omschrijft The Echelon Effect de klanktapijten. Degenen die The American Dollar kennen, weten dan genoeg. Met de vervolmaking van Seasons kondigt de band een break van een jaar aan. Reikhalzend kijken de liefhebbers uit naar deze voorlopig laatste release. Seasons Part 4 is een album geworden dat je prima kunt gebruiken om kennis te maken met de sound van The Echelon Effect. De release bevat slechts een enkele compositie. With A Warmth Inside I Walk Into The Dark. Ruim twintig minuten lang worden we getrakteerd op datgene wat hen het beste kenmerkt. Verstilde soundscapes, opgefleurd met piano. Erupties die neigen naar Post-Rock om afgewisseld te worden met pure Ambient. De titel klinkt wellicht onheilspellend, maar je wordt eigenlijk best wel blij van deze muziek. Vanwege de melodie. Verwerkt in de muziek door eenvoudige aanslagen op zowel gitaar als piano. Met dit vierluik kunnen we in dit nieuwe jaar opnieuw genieten van The Echelon Effect's vier jaargetijden.

New Year's Day

2012-01-01T10:35:00.007+01:00

Met slaperige ogen loopt hij voorzichtig de trap af. Iedereen slaapt nog. Behoedzaam slaat hij de krakerige trede over. Het is laat geworden gisterenavond, maar uitslapen zit er voor hem niet meer in. Na amper vijf uur slaap, maakt zijn biologische klok hem wakker. Ook op Nieuwjaarsdag. Het traditionele skispringen vanuit Garmisch-Partenkirchen wordt al een aantal jaren niet meer van commentaar voorzien door Evert ten Napel, maar het eraan voorafgaande Nieuwjaarsconcert wordt gelukkig nog steeds afgesloten met de Radetzkymars van Johann Strauss. Het nieuwe jaar begint voor hem altijd met een andere traditie. Beneden doet hij de gordijnen open. Het is al licht. Hij loopt naar de stereo-installatie en zet zijn koptelefoon op, waarna hij het singletje uit het licht vergeelde hoesje haalt. Het heeft de tand des tijds goed doorstaan. Voorzichtig legt hij het vinyl op de platenspeler. Om een of andere reden vindt hij deze versie nog steeds beter en spannender dan de oorspronkelijke uitvoering die op het album War staat. Compacter en meer to the point. Voorzichtig laat hij het element naar beneden zakken. Even is daar het krassende geluid van de naald die de groef zoekt, waarna het bekende pianoloopje van U2's New Year's Day wordt ingezet. Met een schreeuw kondigt Bono de eerste dag van het jaar aan. All Is Quiet On New Year's Day. Als vervolgens The Edge zijn korte en venijnige gitaarsolo laat horen, komen er beelden van een sneeuwwit landschap bij hem binnen. Naar buiten kijkend, ziet hij dat de lucht nog steeds grauw en grijs is. Het is te warm voor de tijd van het jaar. Ondertussen sterft het geluid van U2 langzaam maar zeker uit, waarna de naald een nieuwjaarswens in het vinyl krast.

Playlist Top 10 van 2011

2011-12-19T20:38:00.009+01:00

Geachte heer Blokhuis

2011-12-19T08:11:00.058+01:00

Met enige verbazing heb ik de definitieve samenstelling van Klink Anders via Uitzending Gemist tot me genomen. Nu had ik u altijd best hoog zitten, maar het vertrouwen begon al wat af te brokkelen toen u in een of andere quiz de Pet Shop Boys als marginaaltjes wegzette. Elektronika past blijkbaar niet in uw straatje. Dat u het vervolgens accepteert dat een fossiel als Joost den Draaijer deel uitmaakt van uw jury, zegt alles. Dan kun je verwachten dat er iets van vroeger, toen alles beter was, in de lijst wordt gezet ten koste van Nirvana. Led Zeppelin was eerder, is het argument. Robert Johnson was ook eerder dan Jimi Hendrix. Daarvoor hadden we Tchaikovsky en Mozart. Mag ik u de volgende vraag stellen? Als u de lijst bekijkt, vindt u dan echt dat Prince en Michael Jackson baanbrekender zijn geweest dan Nirvana en Frank Zappa? Eigenhandig verwijdert u ook Pink Floyd. Ter vervanging daarvan had u voor King Crimson kunnen kiezen. Helaas doet u dat niet. Om een of andere reden moet de Rock 'n Roll oververtegenwoordigd de lijst in. Ik snap dat u een voorliefde heeft voor alles wat uit Amerika komt. U reist er graag naar toe om leuke verzamelaartjes samen te stellen. Op het moment dat u The Sex Pistols vervangt door The Ramones, vergezeld van een tenenkrommende argumentatie, doet dat me oprecht twijfelen aan uw expertise. Heeft u eigenlijk wel eens van Brian Eno gehoord? Of van Radiohead? Dat verwacht ik van een deskundige jury. Dat er pioniers in Klink Anders worden opgenomen. Ik zou zeggen, dompelt u zich de komende tijd maar weer onder in de mainstream van de Top 2000 en laat het serieuze werk voorlopig over aan die vele onbekende experts en liefhebbers in den lande. Ik heb mijn buik nu even vol van bekende Nederlanders die denken deskundig te zijn.

Jonas David - 20111216

2011-12-18T12:50:00.031+01:00

Eigenlijk zou hij het voorprogramma verzorgen van Sleepingdog, maar door barre weersomstandigheden arriveert Jonas David te laat bij het Cultuurcentrum te Mechelen. Als hij na het hoofdprogramma aantreedt, zijn er dan ook al wat mensen vertrokken. Een verkeerde keuze, zo zal later blijken. Zo'n vijftig muziekliefhebbers blijven achter, waarvoor Jonas ons hartelijk bedankt. Singer-songwriters. Als ze alleen met een akoestisch triplexje aantreden, niet echt mijn favoriete muzieksoort. Jonas David weet er echter allerlei spannende zaken aan toe te voegen. Subtiele drums, elementen uit de Post-Rock, soundscapes, klokkenspel en een vernuftig gebruik van de delay. Hierdoor kan hij meerdere partijen op gitaar met elkaar combineren. Ook de vocalen bouwt hij in allerlei laagjes op tot aanzwellende choralen. Doordat hij in sommige composities falsetto zingt, heeft het hier en daar wat weg van Active Child. Ook liefhebbers van Jónsi zullen de muziek van Jonas David zeker kunnen waarderen. Wat opvalt is dat hij meer applaus lijkt te krijgen dan Sleepingdog. Zou deze zaal dan specifiek voor dit voorprogramma zijn gekomen? Of komt het doordat de band, ondanks de beperkte opkomst, vastbesloten is er iets van te maken. Tijdens het hele concert wordt Jonas bijgestaan door twee muzikanten die afwisselend drummen, het klokkenspel bespelen, een tweede gitaarpartij toevoegen en verantwoordelijk zijn voor de soundscapes. Het zorgt voor een verfrissend geheel. Aan het eind is er nog ruimte voor een toegift. Voor het eerst deze avond staat Jonas alleen op het podium, maar door het functioneel gebruik van de delay merk je daar niets van. Daarna neemt hij afscheid van een tevreden zaal, die getuige is geweest van een intiem en indrukwekkend optreden.

Fall On Your Sword - Another Earth

2011-12-16T09:44:00.017+01:00

Wat als er een tweede aarde zou zijn. Een planeet waar een kopie van jezelf rondloopt, die daar een eigen leven leidt. Wellicht eenzelfde leven. In een paralelle wereld. Dat is heel kort samengevat de plot van de film Another Earth. Houd je niet van abrupte, open eindes? Dan zeker geen film om te gaan bekijken. Ben je daar wel dol op? Check dan vooral niet Wikipedia. Daar wordt eigenlijk het hele verhaal al weggegeven. Denk overigens niet dat het hier om een film gaat in het genre van de Science Fiction. De setting lijkt wellicht zo, maar het verhaal zelf is vooral gericht op het leven van Rhoda, die in haar tienerjaren verantwoordelijk is voor de dood van het gezin van John Burroughs. Een ongeluk met de auto, op het moment dat zij voor het eerst het duplicaat van de aarde aan de hemel ziet verschijnen. Verwacht ook geen spectaculaire effecten. Wat is er dan wel te zien. Een prachtig geschoten film. Spannend door de beklemmendheid. Rhoda besluit namelijk John Burroughs incognito op te gaan zoeken, na vier jaar in de gevangenis te hebben gezeten. De heerlijke soundtrack die de Amerikaanse band Fall On Your Sword heeft gemaakt voor deze film, maakt het schouwspel compleet. De muziek is namelijk net zo mooi, spannend en dreigend als de film zelf. Veelal klinkend richting Elektro en Ambient, waarbij ook elementen uit de klassieke muziek worden geïntegreerd. De combinatie van beiden zorgt voor een mooie ervaring. Op het moment dat het einde van de film je enigszins flabbergasted achterlaat, word je gegrepen door de klanken van Fall On Your Sword. De aftiteling en de muziek leiden in eerste instantie nog af, maar daarna kan het nadenken beginnen en kun je je eigen interpretaties en conclusies loslaten op de film die je zojuist gezien hebt.

Top 10 van 2011

2011-12-10T15:55:00.005+01:00

Sternzeit

2011-12-10T01:52:00.005+01:00

Sinterklaas is weer afgetaaitaaid. We kunnen ons dus gaan voorbereiden op de feestdagen. Ieder jaar stel ik een album samen, waarbij ik probeer om een goede mix te vinden tussen bekende, onbekende, humoristische, melancholische, alternatieve en traditionele kerstliedjes. Niet alleen moeten ze de diverse gevoelens vertegenwoordigen, die menigeen koppelt aan deze periode van het jaar. Ze moeten ook aansprekend zijn voor verschillende generaties. Dit jaar heb ik me geconcentreerd op het wat onbekendere werk en nieuwe uitvoeringen van traditionele kerstnummers. Uiteraard staan er ook verrassingen tussen. Het leidt tot onderstaande compilatie:

Kerst-CD van 2011:

Unheilig - Sternzeit
The Killers - The Cowboys' Christmas Ball
Annie Lennox - God Rest Ye Merry Gentlemen
She And Him - Christmas Wish
Fab Four - Let It Snow
Enya - Christmas Secrets
Smith And Burrows - As The Snowflakes Fall
Aimee Mann - Winter Wonderland
Dotan - 2.000 Miles
Chet Atkins - Jingle Bell Rock
Annie Lennox - The Coventry Carol
Jon Anderson - The Holly And The Ivy
Frank Sinatra - An Old Fashioned Christmas
Saint Etienne - I Was Born On Christmas Day
Lisa Gerrard - Come Tenderness
Harry Connick Jr. - Sleigh Ride
Carly Simon - The Land Of Christmas
The Kik - A Christmas Song For you
Tori Amos - Jeanette, Isabella
Low - The Coming Of Jah
Jon And Vangelis - Anyone Can Light A Candle
Caro Emerald - You're All I Want For Christmas
Angel - The Christmas Song
Smith And Burrows - The Christmas Song
Ólafur Arnalds - Near Light

Smith And Burrows - Funny Looking Angels

2011-12-09T16:19:00.015+01:00

Eind november wordt een van de eerste kerstalbums van dit jaar uitgebracht. Een samenwerkingsverband tussen de zanger van Editors, Tom Smith, en de ex-drummer van Razorlight, Andy Burrows. De release heeft Funny Looking Angels als titel meegekregen. Een lang gekoesterde wens om samen met elkaar een plaat op te nemen, gaat hiermee in vervulling. De heren kiezen gelukkig niet voor een obligate selectie uit het bestaande oeuvre. Daar worden we tijdens de kerstdagen al tot vervelens toe mee geconfronteerd. Van de traditionals werkt In The Bleak Midwinter toe naar een einde dat binnen het genre van de Post-Rock niet zou hebben misstaan. Op The Christmas Song verzorgt Agnes Obel de gastvocalen, waardoor deze cover van Nat King Cole's klassieker ineens heel wat beter te pruimen valt dan alle eerdere pogingen die door de Michael Bublé's van deze wereld zijn ondernomen. Het doet je wensen dat Agnes Obel zich volgend jaar ook eens aan dit genre waagt. Daarnaast bevat de plaat eigen composities die door de koortjes, de belletjes en de pianoklanken goed passen bij de sfeer die zo kenmerkend is voor de laatste maand van het jaar. Inclusief tekstuele verwijzingen naar kerst. When The Thames Froze biedt een breekbaar hoogtepunt. Enige smetje van de release is het feit dat ze, om hem helemaal gevuld te krijgen, ook gekozen hebben voor het opnemen van covers als Yazoo's Only You en Black's Wonderful Life. Niet passend bij het thema en ook niet uitblinkend in originaliteit. Deze hadden ze dan ook beter achterwege kunnen laten. Voor de rest biedt deze release voor allerlei verschillende doelgroepen een mooi alternatief voor al die kersthits die we onderhand wel van buiten kennen. Een klassieker in de dop. Voor de kerstdagen.

Ólafur Arnalds - Living Room Songs

2011-12-09T10:31:00.008+01:00

Multi-instrumentalist Ólafur Arnalds timmert al een aantal jaren aan de weg op het snijvlak van Klassiek en Elektro. Begin oktober kondigt hij op zijn website het experiment van The Living Room Songs aan. Vergezeld van familie en een strijkkwartet publiceert hij iedere dag, zeven dagen achter elkaar, een nieuwe compositie. Opgenomen in zijn huiskamer. Iedereen heeft er via video, of via de gratis downloads, al kennis van kunnen nemen. Vorige week is dit avontuur ook uitgekomen op een fysieke release. De Special Edition bevat aanvullend een DVD, waarop de filmpjes zijn geplaatst die ook op de website te zien zijn. Verstilde piano met strijkers voeren de hoofdtoon. Alleen Near Light wordt opgefleurd met elektronische beats en soundscapes. Het is het meest luchtige nummer van de hele plaat. De pianolijn is, in al zijn eenvoud, verrassend doeltreffend als het gaat om het beklijven ervan. De rest van de Living Room Songs wordt gekenmerkt door verstilde schoonheid. Ruimtelijkheid. Verheffende stiltes, die iedere aanslag op de piano betekenis geven. Als je er niet voor in de stemming bent, wellicht wat aan de droevige kant. Het gevoel van magistrale fraaiheid overheerst echter. De kwaliteit is uiteraard heel wat beter, maar er is niets aan de authenticiteit van de opnames verandert. Met de koptelefoon op, lijkt het alsof deze IJslandse muzikant naast je in de kamer zit. Hier en daar hoor je het krukje waar hij op zit licht kraken. Iedere toetsaanslag vertelt een verhaal. Op de DVD legt Ólafur uit wat dit verhaal is. Een prachtig experiment, dat met zeven nummers wellicht wat aan de korte kant is. Maar zelfs als je het album op repeat zet, kun je uren genieten van deze wonderschone klanken. Alsof je door een stiltegebied wandelt.

Tekst: Hans Blankendaal
Fotografie: Lisa Roze

Sivert Høyem - Long Slow Distance

2011-12-02T21:54:00.013+01:00

Het overlijden van Robert Burås betekent in 2007 het einde van Madrugada, waarna zanger Sivert Høyem solo verder gaat. Zijn eerste proeve van bekwaamheid, Ladies And Gentlemen Of The Opposition, overtuigt niet. Long Slow Distance is ondertussen zijn vierde album. Op grond van voorgangers Exiles en Moon Landing, die wel indruk maken, zijn de verwachtingen hoog gespannen. Opener Under Administration trekt meteen de aandacht. Alsof je de eerste bladzijde van een spannende thriller leest, waarna je je genoodzaakt voelt om de rest tot je te nemen. Borrelend van de spanning verhaalt Sivert over een verloren relatie, die eigenlijk nog niet helemaal ten einde is. Zelfs als in Long Slow Distance gitaarmuren bezit dreigen te nemen van de speakers, blijft zijn prachtige stem het klankenpalet domineren. Eigenlijk is er niet zo heel veel veranderd sinds het einde van Madrugada. Hier en daar wordt wat subtiele elektronika toegevoegd aan de composities, maar in de basis klinkt Sivert solo nog steeds als de band die een spannend optreden in een rokerige kroeg perfect weet vast leggen. Net als bij Madrugada wordt er een afwisselende plaat voorgeschoteld. Alhoewel ook de wat stevigere tracks Red On Maroon en Emotions de spanning vast weten te houden, en Trouble live voor veel sfeer zal zorgen, smelt ik vooral weg bij de wat tragere tracks. Die zijn veelvuldig aanwezig op deze plaat, met als hoogtepunt het wonderschone Blown Away. Minimale instrumentatie en de stem van Sivert in de hoofdrol. Je meenemend naar prachtige, desolate landschappen in Noorwegen. Naar mooie vergezichten over de stad Bergen. Sivert Høyem heeft met Long Slow Distance zijn beste album tot nu toe gemaakt. Dat wil wat zeggen, aangezien zijn vorige twee releases al erg overtuigend waren.

Marillion - 20111129

2011-11-30T16:14:00.014+01:00

In de loop der jaren heeft Marillion zich verzekerd van een vaste aanhang, die met veel plezier een concert van ze komt bezoeken. De band heeft zich de laatste decennia namelijk steeds weten te vernieuwen en is niet krampachtig blijven hangen in het genre van de Progressive Rock. 013 is dan ook uitverkocht. Voor het samenstellen van de setlist kan geput worden uit een flinke verzameling materiaal. Splintering Heart is deze avond weer eens de sterke opener. Als daarna Cover My Eyes aan de beurt is, ontstaat het gevoel dat het een concert gaat worden waar obligate hits worden afgewisseld met het betere materiaal. Afgezien van You're gone, dat later nog volgt, blijken gelukkig de kwalitatief sterkere nummers te overheersen. De solo van Neverland gaat weer door merg en been en zal menigeen kippenvel hebben bezorgd. Man Of A Thousand Faces en The Great Escape illustreren nog maar eens hoe hun nummers live aan kracht kunnen winnen. Ook Somewhere Else, van het toch wat mindere gelijknamige album, wordt met verve gebracht. Zelfs Sugar Mice, uit de periode met Fish, wordt gespeeld. Met wederom een geweldige gitaarsolo. Steve Rothery eist, naast Steve Hogarth, sowieso de hoofdrol voor zich op met zijn subtiele spel. Als eerste toegift wordt het epische This Strange Engine gespeeld, waar ze een dag eerder in Paradiso kozen voor The Invisible Man. Met Afraid Of Sunlight, een nummer dat niet voorkomt op de uitgeschreven setlist, lijkt er een einde te zijn gekomen aan het concert. Marillion weet nog steeds hoe ze een zaal voor zich moeten winnen en hoe ze het de bezoekers naar de zin kunnen maken. Dit blijkt in optima forma als afsluiter Three Minute Boy wordt gebruikt om het publiek een hoofdrol te geven, met Hogarth als subtiele dirigent. Een memorabel optreden.

Setlist:

Splintering Heart
Cover My Eyes
King
Fantastic Place
Sugar Mice
Somewhere Else
You're Gone
Man Of A Thousand Faces
The Great Escape
Between You And Me
Neverland
This Strange Engine
Afraid Of Sunlight
Three Minute Boy

Sad Affair

2011-11-23T14:02:00.042+01:00

Simple Minds gaan in 2012 weer op tournee. Niet echt iets om opgewonden van te worden, maar dit keer staat de concertenreeks in het teken van hun eerste albums. Er worden alleen nummers gespeeld van Life In A Day, Reel To Real Cacophony, Empires And Dance, Sons And Facination, Sister Feelings Call en New Gold Dream. Bovendien zullen naast Charlie Burchill en Jim Kerr ook Derek Forbes en Mel Gaynor acte de présence geven. Helaas is toetsenist Michael MacNeil er niet bij. Omdat het hier om hun muzikaal meest interessante periode gaat, wil ik er graag naar toe. In Nederland is gekozen voor een eenmalig optreden in Paradiso. De voorverkoop start vandaag via Ticketservice. Als ik na lang wachten eindelijk doorverbonden wordt, blijken de tickets alleen maar online via de website verkocht te worden. Niet telefonisch. Zet dat er dan bij, zou ik zeggen. Op naar de website. Daar blijkt dat de tickets al op zijn. Binnen een uur is het concert uitverkocht. Vervolgens ga je verder zoeken op internet en blijken er toch nog genoeg kaarten voorradig te zijn. Niet bij Ticketservice, maar wel bij louche doorverkopers. 4ALLtickets heeft er nog genoeg. Bij deze organisatie lopen de kosten op tot €79,90, terwijl de prijs bij Ticketservice slechts €40 bedraagt. Online Ticketshop biedt toegangsbewijzen aan voor €59,90. In kleine lettertjes staat erbij dat dit exclusief verzendkosten is. Pro Tickets heeft kaarten in de verkoop voor €75. De muziekliefhebber wordt dus weer genaaid waar hij bij staat en duistere types, die waarschijnlijk geen enkele liefde voor muziek hebben, verdienen er weer een dik belegde boterham mee. Daarom helaas geen Simple Minds voor mij. Ik weiger aan geldklopperij van deze aard mee te doen. Dat zouden meer mensen eens moeten overwegen.

Kate Bush - 50 Words For Snow

2011-11-20T10:47:00.024+01:00

Vanaf de eerste klanken van 50 Words For Snow weet Kate Bush me in gedachten te verplaatsen naar desolate, besneeuwde bospaden. Ik hoor mijn voetstappen. Het typisch knisperende geluid echoot door de stilte. Kate Bush heeft een winterplaat gemaakt, met eindelijk weer eens een hoofdrol voor de piano. In Snowflake is haar zoon Albert verantwoordelijk voor de vocalen. Kate heeft slechts een ondersteunende rol in het refrein. Zijn stem, die klinkt als een koorknaap van het St. Paul's Christmas Choir, geeft een extra dimensie aan dit mooie openingsnummer. Alle composities zijn uitzonderlijk lang, soms oplopend tot bijna een kwartier. Het stoort nergens. Kate trekt je haar winterse landschap in en neemt je mee naar Lake Tahoe. Door de vocalen van Stefan Roberts en Michael Wood krijgt dit nummer een klassiek tintje mee. In Misty wordt de kleine wereld in geluid verpakt door subtiele invloeden vanuit de Jazz toe te voegen. Wild Man, met een bijdrage van Andy Fairweather Low, is het enige nummer op de plaat dat ook op eerdere releases van haar had kunnen passen. Herkenbaarheid. Een compositie die in aanmerking komt om als single te worden uitgebracht. Snowed In At Wheeler Street, met een bijdrage van Elton John, zorgt voor het hoogtepunt van de plaat. Kate Bush demonstreert nog maar eens hoe ze technologie inzet ten dienste van de muziek. Het titelnummer, waarin Stephen Fry 50 synoniemen voor het woord sneeuw voorleest, had van mij niet gehoeven. Gelukkig wordt de CD afgesloten zoals het hoort. Alleen Kate met haar piano. Ingetogen schoonheid, zoals eerder gedemonstreerd op This Woman's Work. Als de plaat is afgelopen, mis ik de sneeuw en zie slechts een mistig landschap. Laat die horrorwinter maar komen.

The Rolling Stones - Some Girls

2011-11-19T19:58:00.046+01:00

In 2008 is al het materiaal van The Rolling stones al eens geremastered. Toch wordt Some Girls nu opnieuw uitgebracht. Dit keer inclusief een extra schijf met twaalf nog niet eerder gepubliceerde composities. Ik heb altijd een haat-liefdeverhouding gehad met dit album van The Rolling Stones. In 1978 kocht ik de plaat blind, maar uiteindelijk was ik toch lichtelijk teleurgesteld over de kwaliteit ervan. Pas een paar jaar later wordt dit gevoel weggenomen door de release van Tattoo You. Op Some Girls staan ogenschijnlijke niemendalletjes die afgewisseld worden met briljante composities. Zo bevat het een langere versie van Miss You, inclusief solo op saxofoon. Een variant die ik altijd beter heb gevonden dan de release op single. Some Girls is niet goed uit de opboetsbeurt gekomen. Waar je bij een remaster vaak flink wat verbetering hoort, valt hier op dat de oorspronkelijke digitale release toch beter klinkt. Daarnaast blijkt, na beluistering van de tweede schijf, dat ze die nummers hadden moeten mengen met de toppers van de oorspronkelijke plaat. Onbegrijpelijk dat deze juweeltjes zo lang op de plank zijn blijven liggen. Wellicht zal dit te maken hebben met het feit dat er een aantal covers bij zitten van onder andere Hank Williams. Wat klinken de Stones hier zoals je het verwacht. Vuig en zompig. Zo hoort het. Sporadisch hoor je Rhythm And Blues met invloeden vanuit de Country. Jaren later zouden ze daarmee wegkomen. Wellicht was het op dat moment nog te vroeg voor dit soort experimenten. Daarnaast is het geluid van de tweede schijf heel wat beter, waardoor ik een dubbel gevoel overhoud aan deze heruitgave. Omdat het een dubbelaar betreft, waarvan het bonusmateriaal het origineel overstijgt, is deze release interessant genoeg om hier onder de aandacht te brengen.

Active Child - You Are All I See

2011-11-19T15:45:00.015+01:00

Active Child uit Amerika is eigenlijk Patrick James Grossi. Vanaf het moment dat ik de single Hangin On hoor, word ik gegrepen door de falsetto stem van deze voormalige koorknaap. Het debuutalbum You Are All I See is daarna gauw besteld. Als ik de plaat opzet en vervolgens het titelnummer door de speakers laat schallen, wordt meteen duidelijk waar het bij deze release om draait. Verstilde tapijten van synthesizers in combinatie met de harp en de typische vocalen van Grossi. Ik bevind me ineens in een majestueuze kathedraal met moderne architectuur en krijg een persoonlijke rondleiding van Active Child. Alsof Clannad zich op de Indie heeft toegelegd. In Playing House integreert hij zelfs elementen uit de R&B, waardoor het geheel iets weg heeft van The Weeknd. Wellicht iets zoetgevooisder en minder dreigend, maar minstens zo spannend. Oud en nieuw worden gecombineerd en samengesmeed tot een imposant geluid dat tijdloos lijkt. In See Thru Eyes, waar de toetsen en de drums flink vooraan in de mix zitten, lijk je naar een combinatie van Austra en M83 te luisteren. Alhoewel ik steeds referenties probeer te vinden, realiseer ik me continu dat ik hier naar iets unieks aan het luisteren ben. Grossi heeft helemaal in zijn eentje een sound gecreërd die erg bijzonder te noemen is en eigenlijk met niemand te vergelijken valt. Shield And Sword biedt alle elementen van Active Child samengebald in een enkele compositie. Ondersteunend getokkel op de harp en subtiel gebrachte Elektro zetten de mooie stem van Grossi in hel verlichte spotlights. Het bezoek aan de wereld van Active Child is ruim veertig minuten lang een genot voor het oor. Zonder problemen laat ik me onderdompelen in het weelderige bad van originaliteit dat hij me aanbiedt. Zonder ook maar ergens te verdrinken.

M83 - Hurry Up, We're Dreaming

2011-11-19T09:11:00.017+01:00

M83, oftewel Anthony Gonzalez uit Frankrijk, lijkt met Hurry Up We're Dreaming in een klap alle vorige albums te willen overtreffen door de bekende elementen uit het klankenspectrum onder te dompelen in een episch bad. Een plaat gevuld met combinaties van atmosferische muziek, Elektro en Synthesizer Pop. Voeg daar nog wat hoogdravende muren van geluid aan toe, die soms bijna neigen naar de Shoegaze, en je krijgt een beetje een idee van wat deze dubbelaar te bieden heeft. Intro, met een gastbijdrage van Zola Jesus, zet meteen de toon. Toewerkend naar een bombastisch hoogtepunt, bestaande uit choralen en muren van synthesizers, krijgt de klaagzang van Gonzalez een extra dimensie. Alsof je naar een band luistert die zich heeft gespecialiseerd in Post-Rock, maar dan met minder gitaren. Het deuntje dat uit de synthesizers komt in Midnight City nagelt zich vast in je geheugen. Aangezien Gonzalez regelmatig heeft uitgesproken dat hij zich wil gaan specialiseren in het maken van soundtracks, wisselt hij de diverse nummers af met instrumentaaltjes die zo in aanmerking komen voor een nog te maken film van Sofia Copolla. Het hoogtepunt van de plaat is Wait. Melancholisch. Akoestische gitaren die rustig het bal openen. Vervolgens de typische zang van Gonzalez die door merg en been gaat. Aangevuld met strijkers, waarna het volume wederom aanzwelt tot een melodramatisch hoogtepunt. De mix van verschillende stijlen en het element van verrassing tijdens het beluisteren, maken dat het geen enkel probleem is om Hurry Up we're Dreaming in een ruk tot je te nemen. Alsof je de afwisselende en wonderlijk muzikale wereld van Anthony Gonzalez wordt ingetrokken. Een universum waarin hij zichzelf overtreft. Een release om te koesteren.

Yonderboi - Passive Control

2011-11-11T11:36:00.009+01:00

Uit het niets verrast Yonderboi, oftewel László Fogarasi Jr. uit Hongarije, ons elf jaar geleden met zijn indrukwekkende debuutalbum Shallow And Profound. Omdat Ohne Chanteuse in Nederland als herkenningstune wordt gebruikt bij Jean Nelissen's bijdrage aan het Tourjournaal, weet de plaat een relatief groot publiek te bereiken. Door diverse stijlen uit het elektronische genre met elkaar te combineren en daar allerlei samples aan toe te voegen, klinkt zijn muziek erg relaxed. Observerend zelfs. Vijf jaar later brengt hij Splendid Isolation uit, waarop hij het beproefde recept verder optimaliseert en doorontwikkelt. Een aantal weken geleden is Passive Control gereleased. Yonderboi neemt zijn tijd, maar dat komt wel de kwaliteit ten goede. Hij weet zichzelf nog steeds te verbeteren. De plaat ligt iets gemakkelijker in het gehoor dan zijn voorgangers. De tracks zijn meer songgericht, mede dankzij de gastvocalisten die hij inzet. Vooral Charlotte Brandi weet hierdoor een stempel op de plaat te drukken. Hier en daar krijgt het zelfs iets weg van Röyksopp in combinatie met Karin Dreijer Andersson. Luister maar eens naar She Complains. In Exhaustible Well laat hij, middels een eenvoudige sample, nog maar eens horen waar zijn roots liggen. Op het kruispunt van het Oosten en het Westen. Ondanks dat de plaat iets toegankelijker is dan zijn voorgangers, wordt het nergens te glad. Daar zorgt de combinatie van elektronika met piano en gitaar wel voor. En uiteraard het talent van Yonderboi zelf. Hij houdt bijna alles in eigen hand. Ook al is de hype van de Lounge al lang voorbij, Yonderboi heeft een vaste plek weten te veroveren bij vele liefhebbers. Op zijn manier is hij daardoor tijdloos geworden en verantwoordelijk voor het opleveren van een indrukwekkend drieluik.

Klink Anders

2011-11-10T20:31:00.046+01:00

Na de Nederlandse versie van Apple's Think Different, komt De Wereld Draait Door nu met Klink Anders. Welke zeventien artiesten hebben hun stempel gedrukt op de hedendaagse muziek door dwars, verfrissend en vernieuwend te zijn. Als ik de eerste versie zie, valt me meteen op dat Blondie en Madonna in de lijst staan. Is dat nu zo baanbrekend? Klinkt dat anders? Daarnaast zitten er nogal wat namen in, die vanwege hun grootsheid blijkbaar niet mogen ontbreken. Bob Dylan, David Bowie en The Beatles. The Rolling Stones ontbreken. Geen U2. Gelukkig ook voorbeelden die wat mij betreft niet misstaan. Kraftwerk, Jimi Hendrix en Frank Zappa. Kraftwerk, als grondleggers van de elektronische muziek en voorlopers van de hedendaagse Dance. Hendrix omdat hij geluiden uit de elektrische gitaar toverde, die niet eerder gehoord waren. Zappa vanwege zijn structurele, muzikale recalcitrantheid. Tot mijn grote verbazing wordt als eerste Kraftwerk verwijderd. Kraftwerk is heel erg blank, zegt Jan Donkers. Iemand die er zogenaamd verstand van zou moeten hebben. Giel Beelen is uitermate verbaasd, waarmee hij toch weer wat van het verloren respect terugwint. De man is echter onvermurwbaar. Nee, ik heb hier niets mee. Matthijs van Nieuwkerk oppert nog dat het daar niet om gaat. Toch gaat het gebeuren. Kraftwerk eruit. Michael Jackson erin. De mainstream regeert. Waar zijn de echte vernieuwers? Joy Division bijvoorbeeld? Laurie Anderson? Urban Dance Squad? Brian Eno? Radiohead? Velvet Underground? En vul de lijst maar verder aan. Nee. Ook Klink Anders dreigt, net als de Top 2000, te verworden tot een feestje voor muziekliefhebbers die vooral van lekker in het gehoor liggende klanken houden en de echte vernieuwing buitensluiten.

Peter Gabriel - New Blood Live

2011-11-04T18:17:00.041+01:00

In 2010 verrast Peter Gabriel vriend en vijand met Scratch My Back. Hierop covert hij niet alleen nummers van collega's als Arcade Fire, David Bowie en Elbow, hij voorziet ze ook van klassieke arrangementen. Na de release gaat hij uitgebreid op tournee. Tijdens die concerten speelt hij met The New Blood Orchestra zowel Scratch My Back als een selectie uit zijn eigen werk. Tussendoor legt hij klassieke bewerkingen van zijn eigen nummers vast in de studio, waarna hij weer gaat optreden. De avond in Hammersmith Apollo te London is nu uitgebracht op video. Vergeleken met de allereerste concerten valt als eerste op, dat er nu veel meer een eenheid staat. Alsof Gabriel en het orkest nu pas echt goed op elkaar zijn ingespeeld. Dochter Melanie en Ane Brun verzorgen de backing vocals. Après Moi is daardoor nog indrukwekkender dan op Scratch My Back. Ook het gastoptreden van Sevara Nazarkhan tijdens In Your Eyes geeft een extra dimensie aan de klassieke uitvoering van deze compositie. Alles is treffend in beeld gebracht, met subtiele multimedia op de achtergrond. Gabriel put uiteraard uit zijn bekende werken. Mercy Street, Red Rain en Biko zijn mooi gearrangeerd, maar lijken toch iets te veel op het origineel. De balans tussen Klassiek en Pop lijkt iets uit evenwicht te raken. Mooi, maar minder verrassend. Gelukkig brengt hij met adembenemende versies van minder bekende werken als Signal To Noise, The Nest That Sailed The Sky en Wallflower de balans weer terug. Een prachtige registratie voor iedereen die Peter Gabriel een warm hart toedraagt. Een fraai document als je de combinatie van klassieke arrangementen en popmuziek weet te waarderen. De Deluxe Edition combineert een mooi fotografisch boekwerk met zowel audio als video.

U2 - Achtung Baby

2011-11-01T06:12:00.016+01:00

U2 gooit in 1984 het roer om met The Unforgettable Fire. Brian Eno wordt aangetrokken als producer, waardoor de muziek ineens veel ruimtelijker wordt. Na The Joshua Tree gaan ze met Rattle And Hum behoorlijk over the top. Met de release van Achtung Baby vindt U2 zichzelf opnieuw uit. Mede dankzij de betrokkenheid van Flood worden er meer moderne invloeden aan de muziek toegevoegd. Het resultaat is een enorm verfrissend album, met klassiekers als One, The Fly, Even Better Then The Real Thing en pareltjes zoals Love Is Blindness en Ultraviolet. Voor het eerst is die release nu opgepoetst en opnieuw uitgebracht. Beschikbaar in diverse formaten. De Super Deluxe Edition is een uitgave die in een klap alles uit die periode verzamelt. Zowel Achtung Baby als het daarna separaat uitgebrachte Zooropa, met daarop het prachtige Stay, zitten in de box. Ook de b-sides uit die tijd, waaronder indrukwekkende covers van The Rolling Stones, Lou Reed en Creedence Clearwater Revival. Tevens bevat deze verzameling de remixes van alle singles en de Kindergarten versie van Achtung Baby. Geen demo's, maar vroege versies van de nummers. Vastgelegd tijdens het opnameproces, voordat ze uitkristaliseren tot de composities die we nu zo goed kennen. Als klap op de vuurpijl zijn er zestien foto's van Anton Corbijn geselecteerd en apart toegevoegd. Gedrukt op dik papier. Net zo groot als het formaat van het ouderwetse vinyl. Een dik boek met achtergrondartikelen en nog meer foto's van Corbijn maakt het geheel bijna compleet. De box bevat ook nog vier DVD's. Alle videoclips, bonusmateriaal, een documentaire en het beruchte optreden in Sydney tijdens de Zooropa Tour. En dat alles voor een zeer schappelijke prijs, waarmee U2 demonstreert hoe re-issues horen te zijn.

D.A.F. - 20111028

2011-10-29T14:11:00.029+02:00

Dertig jaar geleden maakt Deutsch Amerikanische Freundschaft furore met een mix van elektronika, drums en zang. Na een lange periode van stilte brengen ze in 2003 ineens een nieuw album uit. Vorig jaar verrassen ze ons nog met een nieuwe single. Het leidt tot hernieuwde belangstelling voor het Duitse duo. Ze gaan zelfs weer optreden. Een kwestie van teren op vergane roem? Of hebben de heren nog iets te bieden? Voor we daar achter zullen komen in de Effenaar, mag No More het publiek klaarstomen. Met hun elektronische Post-Punk transporteren ze ons alvast dertig jaar terug in de tijd. Daarna is D.A.F. aan de beurt. Robert Görl betreedt als eerste het podium. Met een big smile. De elektronika komt niet meer uit gestapelde cassettedecks, maar is op digitale schijfjes gebrand. Ook Gabi komt glimlachend uit de coulissen. De heren hebben er zin in en trappen af met Verschwende Deine Jugend. Als Delgado zijn kernachtige teksten tot ons brengt, is de glimlach verdwenen en herkennen we zijn bezeten blik. Alsof hij tot ons preekt. Nog steeds een indrukwekkende persoonlijkheid op het podium. Tussendoor bedankt hij het publiek. Steeds met die heerlijke, brede glimlach. Natuurlijk wordt het een avond vol bekende nummers van vooral hun eerste albums. Der Mussolini, Alle Gegen Alle. Noem ze maar op. Een feest der herkenning. Ook het latere werk komt aan bod. Na amper een uur is het voorbij, maar het publiek wil meer. Tot drie keer toe doet Robert een nieuwe schijf in het apparaat. Als eerste horen we het bekende, bijna sullige loopje van Der Räuber Und Der Prinz. Met veel gejuich wordt het ontvangen. Alles Ist Gut is de trage afsluiter van het concert. Wellicht een party killer na Kebab Träume, maar het is alsof Gabi Delgado hiermee wil zeggen dat het zo goed is. En zo was het ook.

Setlist:

Verschwende Deine Jugend
Ich Und Die Wirklichkeit
Der Mussolini
Ich Will
Muskel
Die Lippe
Mein Herz Macht Bum
Algorithmus
Rote Lippen
Liebeszimmer
Du Bist DAF
Sato-Sato
Alle Gegen Alle
Nacht Arbeit
Der Sheriff
Liebe Auf Den Ersten Blick
Als Wär's Das Letzte Mal
Der Räuber Und Der Prinz
Kebab Träume
Alles Ist Gut

Julia Holter - Tragedy

2011-10-21T15:59:00.005+02:00

Via Twitter word ik door Tom Wolf gewezen op het nummer Try To Make Yourself A Work Of Art van Julia Holter. De mysterieus klinkende keyboards zorgen voor een dreigende en spookachtige sfeer. In combinatie met de monotone vocalen van Julia Holter vormen ze de opmaat voor een repititieve mars. Onmiddelijk word ik gegrepen door de verrassende klanken van deze compositie en start de zoektocht naar meer. Ik kom erachter dat dit niet het eerste werk van deze Amerikaanse zangeres is en dat ze graag elementen van Ambient, Klassiek en Elektro samensmeed tot Avantgarde met een hoofdletter A. Abstract klinkende laagjes keyboards in combinatie met opnames uit het dagelijkse leven bepalen de sound van Tragedy. Daaroverheen de lieflijke en soms dreigende vocalen. In Celebration lijkt het alsof ze serene stilte wil vangen in muziek. Dromerig en intens. Het blijft continu boeien. Ze krijgt het voor elkaar om je als het ware de muziek in te trekken. Ook bij de langere nummers. Ze weet het gevoel te creëren dat je ook hebt bij een spannend boek. Je wilt sneller gaan lezen, zodat je naar de volgende pagina kunt gaan. Om vlug te achterhalen wat er allemaal te gebeuren staat. Interlude bevat prachtige orgelachtige klanken, met daar doorheen het geluid van zo'n flexibele, plastic buis die je ronddraait om hem te laten zingen. Hoogtepunt is het afsluitende titelnummer. Alle eerder genoemde aspecten komen hier aan bod, met een verslavend thema dat slechts uit haar tekstloze vocalen bestaat. Tragedy komt het best tot zijn recht als je er even voor gaat zitten en de plaat van begin tot het eind tot je neemt. Voor liefhebbers van Laurie Anderson biedt Julia Holter een aangename luisterervaring die eenzelfde intensiteit en spanning bevat.

dEUS - Keep You Close

2011-10-15T15:29:00.034+02:00

Het nieuwe album van dEUS dien je te beluisteren alsof het hun eerste plaat is. Alle vergelijkingen met hun schurende muziek uit het begin van hun carrière doen onrecht aan datgene wat deze Belgische band sindsdien heeft ondernomen. Ondertussen zijn Tom Barman en consorten, mede dankzij het feit dat het tijdperk van de vele bezettingswisselingen voorbij is, redelijk gesettled en op stabiele grond aanbeland. Wat ook een nadeel kan zijn. Want opvallende uitschieters lijken in eerste instantie niet op Keep You Close te staan. Dat is gelukkig maar schijn. Luister maar eens naar het chaotische en abrupte einde van Ghost. Toch is deze nieuwe release vooral coherent. Niet meer te vergelijken met vroegere werken als Worst Case Scenario en In A Bar Under The Sea. Als je dit album zonder terug te kijken tot je neemt, kun je niet anders concluderen dan dat er sprake is van een uitgebalanceerd resultaat van een groep die prima op elkaar is ingespeeld. Met The Dark Sets In, The Final Blast en Second Nature als absolute hoogtepunten. Een groeibriljant met hier en daar wat twijfelgevalletjes. De strijkers en de xylofoon in het titelnummer hadden niet gehoeven. Het leidt tot een bombastische dramatiek die vooral gevoelens van middelmatigheid achterlaten. Hetzelfde geldt, in overtreffende trap, voor afsluiter Easy. De onbeschaamd romantische ballade The End Of Romance, met in het begin een meer pratende dan zingende Barman, vervult je in eerste instantie wellicht met afschuw. Als je daarna de sterke zang en de subtiele gitaarlijnen hoort, op het moment dat de song het einde nadert, word je op twee benen gezet. En daar krijgen ze het dan toch weer voor elkaar. Je in verwondering achterlatend over de tegendraadsheid van een enkele compositie.

A Winged Victory For The Sullen

2011-10-14T12:55:00.029+02:00

Soms leiden toevallige ontmoetingen tot iets heel moois. Als de paden van de Amerikaanse pianist Dustin O'Halloran en van geluidskunstenaar Adam Wiltzie elkaar kruisen, ontstaat al snel de wens om samen muziek te gaan maken. Het titelloze debuut van A Winged Victory For The Sullen is hiervan het eerste resultaat. O'Halloran zou je kunnen kennen van de soundtrack voor Sofia Coppola's film Marie Antoinette. Adam Wiltzie is bekend van Stars Of The Lid en, recentelijk, Sleepingdog. Strijk- en blaasinstrumenten, elektronische soundscapes en heldere pianoklanken worden gecombineerd tot een betoverend Ambient landschap. Minimaal en ingetogen. Als een rivier meanderend door je woonkamer. Soms vrijwel stilstaand, dan weer wat sneller stromend. Een schijnbare droefheid om blij van te worden. Door de schoonheid van de klanken. En dit alles zonder te vervallen in uitgekauwde patronen. Ambient en haast klassieke muziek in een innige omarming. All Farewells Are Sudden is een beeldschone afsluiter die als lofzang op iemands leven die combinatie van treurnis en blijdschap treffend illustreert. Het hele album lijkt een ode aan de herfst. Aan de ene kant mooie landschappen opleverend, maar soms ook resulterend in melancholie vanwege het verscheiden der seizoenen. Dankzij deze release realiseer je je ineens wat voor een stempel Wiltzie met zijn klanktapijten heeft gedrukt op het geluid van Sleepingdog. Requiem For The Static King is een ode in twee delen aan Mark Linkous van Sparklehorse. Bijna beklemmend. Maar altijd komt als eerste die emotie van schoonheid bovendrijven. Linkous zou ingenomen zijn geweest met dit eerbetoon. Een niet geplande samenkomst resulteert zo in een van de mooiste releases tot nu toe van dit jaar.

EMA - Past Life Martyred Saints

2011-10-14T10:52:00.011+02:00

Om een goede plek te hebben voor het optreden van Austra, ga ik op tijd naar zaal De Zwerver tijdens Leffingeleuren en val in het staartje van het concert van EMA, oftewel Erika M. Anderson uit South Dakota. Als ik binnenkom, is ze net met California begonnen. Een broeierig lied dat opgenomen lijkt te zijn in een koude kelder, waarin ze haar heimwee naar haar geboorteplaats beschrijft door haar huidige woonplaats af te kraken. Met zinnen als Fuck California, You Made Me Boring en I'm Just 22, I Don't Mind Dying wordt de toon gezet. De kruisbestuiving tussen P.J. Harvey, Patti Smith en Sonic Youth maakt indruk. Past Life Martyred Saints is haar eerste release na het in 2010 zelfstandig uitgebrachte Little Sketches On Tape. Het spannende en toch soms ijskoude geluid van EMA grijpt je als luisteraar meteen bij de lurven. De release lijkt na het mislukken van haar eerste band Gowns, de verhuizing naar Los Angeles en het verbreken van haar relatie één grote, bevrijdende therapeutische trip. Via de teksten die ze vanuit het diepste van haar hart aan de muziek heeft toevertrouwd, reinigt ze haar ziel. Het levert mooie pareltjes op. Niet altijd even makkelijk te doorgronden, soms bol staand van subtiele noise, maar altijd intrigerend. California is een van de beklemmende hoogtepunten. Grey Ship begint ingetogen, maar ook hier komt geleidelijk de borrelende onderhuidse spanning bovendrijven en wordt er toegewerkt naar een apotheose die zijn weerga niet kent. Noise, Lo-Fi en Shoegaze in een verfrissende en prachtig uitgewerkte combinatie. Past Life Martyred Saints is een weergaloze plaat die even tijd nodig heeft om tot je door te dringen. Als dat eenmaal gebeurd is, laat de combinatie van tekst en muziek je niet meer los. Jammer dat ik slechts het laatste kwartier van haar concert gezien heb.

Gotye - Making Mirrors

2011-10-08T16:23:00.024+02:00

De van oorsprong uit België komende Wouter De Backer heeft op dit moment een grote hit met Somebody That I Used To Know. Een nummer dat een refrein bevat dat maar niet uit je hoofd gaat op het moment dat het je gepakt heeft. De inmiddels vanuit Australië opererende Singer-songwriter werkt op deze single samen met Kimbra. Een talent uit Nieuw Zeeland. Is het de moeite waard om het album Making Mirrors tot zijn geheel tot je te nemen? Ja en nee. Deze multi-instrumentalist bewijst in ieder geval wel dat hij meer is dan die ene single. Making Mirrors bevat namelijk nog meer pracht en praal. Zo is daar het verstilde titelnummer, waarmee het album opent. Erg jammer dat de duur ervan maar net een minuut bedraagt. Easy Way Out heeft last van hetzelfde euvel. Het eindigt abrupt en is te kort, maar bevat wel een riff die in het verlengde ligt van Satisfaction van The Rolling Stones. Met Eyes Wide Open demonstreert Gotye dat er nog meer hitgevoelig materiaal op zijn plaat staat. Verschillende stijlen komen aan bod, waardoor het moeilijk is om een etiketje op zijn muziek te plakken. Zijn soms op Sting lijkende stem zorgt er mede voor dat het in ieder geval spannend blijft. De kabbelende elektronika en de bijna fluisterende zang in Giving Me A Chance zorgen voor een boeiend hoogtepunt. Helaas staan er ook vullertjes op die niet hadden gehoeven. I Feel Better klinkt als een slechte reïncarnatie van ouderwetse Soul en past niet tussen alle andere composities. In Your Light is nogal lichtvoetig en de Reggae in State Of The Art is zelfs tenenkrommend. Met dank aan de Auto-Tune. Don't Worry We'll Be Watching You brengt de spanning weer helemaal terug. Het overgrote deel van Making Movies is daarom zeer de moeite waard en illustreert dat Gotye meer is dan alleen die ene hit.

Biosphere - N-Plants

2011-10-08T09:49:00.014+02:00

Geir Jenssen, oftewel Biosphere, is een musicus uit Noorwegen die zich de laatste jaren een eigen plek heeft weten te verwerven in het genre van de Ambient. Vooral vanwege zijn doorlopende pogingen om de schijnbare grenzen van deze muziekstijl te doorbreken. Soms minimalistisch. Veelal abstract. Dan weer gebruikmakend van de mogelijkheden om subtiele ritmes aan de klanktapijten toe te voegen. Na Dropsonde uit 2006 is er nu N-Plants. Een album geïnspireerd door de architectuur van de Japanse kerncentrales, nog voordat de gebeurtenissen bij Fukushima hebben plaatsgevonden. Door de realiteit van nu krijgt de beoogde esthetiek in de muziek ongewild een ethische laag mee. N-Plants is soms bijna uptempo, bevat meer melodie en is daarmee toegankelijker dan de eerdere werken. Nog steeds kenmerken begrippen als desolaat, afstandelijk en arctisch zijn muziek, maar op een heel andere manier. Door de sequencer prominenter aan bod te laten komen, inclusief het integreren van ritmes via drums, is de verstilde Ambient naar een hoger plan getrokken en een melodieus geheel geworden. Genkai-1 illustreert dit het treffendst. Hier trekt Jenssen alles uit de kast om de fragmenten uit zijn muzikale spectrum samen te smeden tot een pulserend amalgaam van synthesizers. Sporadisch zijn samples van Japanse stemmen toegevoegd. In Monju-1 leidt het tot een prachtige synthese. Kennis over de betekenis van de woorden is overbodig. Ongewild geeft het een extra spannende laag mee aan de muziek. Kristalheldere sequences creëren een metaforische afstandelijkheid. Door de fijnmazige melodie wordt deze moeiteloos overbrugd. N-Plants is een van de beste releases in jaren van deze Noorse geluidskunstenaar en een potentiële klassieker in het genre.

Alchemy Synth Mobile

2011-10-03T19:12:00.022+02:00

Het Engelse bedrijf Camel Audio bestaat sinds 2000 en is onder andere bekend als de producent van Alchemy. Een sample manipulation synthesizer. Tot nu toe alleen leverbaar voor de computer, maar sinds kort is er een versie beschikbaar voor de iPhone en de iPad. Gratis. Een hele slimme move. Als je eenmaal verslaafd bent geraakt aan de mogelijkheden van deze toepassing, wil je alleen maar meer. Meer samples en meer drumloops. En natuurlijk kosten die aanvullingen geld. Los daarvan kun je met de gratis versie ook al heel wat. Het principe is simpel. Je laadt een sample, waarna je ze via een keyboard tot leven brengt. In de gratis versie beschik je al over vijfentwintig exemplaren. Wil je er een beat aan toevoegen? Geen enkel probleem. Wat opvalt is het gebruiksgemak. Wel is het handig als je een beetje bekend bent met termen als Cutoff, Delay, Sustain en Attack, maar ook zonder die kennis kun je live ervaren wat het aanpassen van die instellingen betekent voor de uiteindelijke sound. Effecten, die aan de samples gekoppeld zijn, kun je beïnvloeden door bijvoorbeeld de reverb op te schroeven. Omdat je loops vanuit andere programma's in Alchemy kunt plakken, is de speelruimte ongelimiteerd. Zo kun je daadwerkelijk je eigen geluiden creëren. Het opnemen van je eigen creaties is ingebakken in de software. Als je de smaak eenmaal te pakken hebt, kun je gratis de set met samples uitbreiden. Daarvoor hoef je je alleen maar te registreren op de website van Camel Audio, waarna het arsenaal verdubbeld wordt tot vijftig sounds. Aan de professionals is ook gedacht. Je hebt de mogelijkheid om een extern keyboard via MIDI te koppelen. Alchemy Synth Mobile is een applicatie die garant staat voor vele uren speelplezier.

Dark Side Of The Moon

2011-10-01T12:08:00.022+02:00

Met de wereldwijde campagne Why Pink Floyd wordt het materiaal van deze Britse Progrockers opnieuw onder de aandacht gebracht. Afgelopen week is gestart met de re-release van Dark Side Of The Moon. Hoeveel geld zou er intussen verdiend zijn aan dit album? Vanaf 1973 staat de plaat 741 weken onafgebroken in de Amerikaanse Top 100 en tot op dit moment zijn er ruim 45 miljoen exemplaren van verkocht. Hoe vaak is deze muziek nu opnieuw uitgebracht? Alsof we iedere keer weer nieuwe inzichten hebben als het gaat om de verbetering van het geluid. De fans hebben Dark Side Of The Moon ondertussen al ettelijke malen aangeschaft. Op het moment dat de muziek voor het eerst op CD verschijnt, ter vervanging van de grijsgedraaide exemplaren op vinyl. Daarna nog eens als het album voor het eerst wordt opgepoetst. En natuurlijk op het moment dat de plaat verschijnt in een 5.1. Dolby Surround versie. En nu opnieuw? Er zijn allerlei verschillende formaten. De Immersion Edition bevat zes schijven. Het meeste heeft de liefhebber al, waardoor er maar een aantal onderdelen resteren die echt interessant zijn. Het concert in Wembley uit 1974. Beeldmateriaal dat nog niet eerder is verschenen en een schijf gevuld met vroege opnames van de nummers. Uiteraard blijft de muziek zelf imponeren en luister ik nog steeds graag naar Dark Side Of The Moon, ondanks dat Wish You Were Here mijn persoonlijke favoriet is. De box op zich is ook interessant. Toch word je gedwongen om heel veel zaken, die je al in bezit hebt, opnieuw te kopen. Aangezien het om een aanzienlijk bedrag gaat, vraag ik me af of de platenlabels niet eens een ander verdienmodel kunnen bedenken. Neem de tekst van Money eens serieus. Ik zet de remaster uit 1994 nog maar eens op.

VNV Nation - Automatic

2011-10-01T11:20:00.022+02:00

Tijdens hun enige concert in Nederland licht VNV Nation al een klein tipje van de sluier op door een aantal nummers van hun nieuwe album te spelen. Automatic is op dat moment nog niet uit. Als ik een aantal weken later begin aan de eerste beluistering ervan, is het een feest der herkenning. Alsof ik me weer in de grote zaal van 013 bevindt. De ontwikkeling die de band op Of Faith, Power And Glory heeft ingezet, en die later is gecontinuëerd op Reformation, wordt verder doorgetrokken op Automatic. Subtiele laagjes Trance worden toegevoegd aan de passerende sequencers. Nog steeds zwaar ingezet en donker van toon. De songs op zich zijn allemaal wel iets melodieuzer van toonzetting. Het grote pluspunt van deze release is dat de band een mooi evenwicht heeft weten te vinden, waardoor de plaat meer als een geheel klinkt. De melancholie druipt nog steeds van de muziek af, maar altijd met die onderliggende boodschap dat het straks allemaal beter wordt. Control en Resolution lijken in eerste instantie vooral een stap terug te doen naar het wat oudere geluid, maar ook hier hoor je uiteindelijk de subtiele synthese van Dark Wave, Trance en Elektro terug. Het alom bekende stramien wordt gehanteerd. Een stemmige opener, gevolgd door het eerste geweld op de sequencers. Afgewisseld met een ballad en het instrumentale Photon. In dat laatste nummer gaat de band ietwat over de top, door te veel invloeden vanuit de Trance te integreren. Voor de rest bewijst VNV Nation opnieuw dat zij nog steeds een van de smaakmakers zijn in het genre van de Dark Wave. Met Automatic weten ze de ingeslagen wegen verder te perfectioneren. Hierdoor positioneert dit album zich bijna op hetzelfde niveau als het alom bekende Future Perfect. Zij het op een andere manier.

Austra - Feel It Break

2011-10-01T08:51:00.016+02:00

Afgelopen week is dan eindelijk het debuutalbum van Austra op mijn deurmat geland. Sindsdien luister ik zo'n beetje onafgebroken naar Feel It Break. Ik probeer te analyseren waarom deze release zo'n indruk op me maakt. Zijn het de poëtische teksten die vanwege hun schijnbare abstractheid een beroep op mijn fantasie doen? Is het de basis van ouderwetse Elektro? De minimalistische synthlijnen? Of zijn het de harmonische vocalen die al duellerend met elkaar een verslavende melodie vormen. Waarschijnlijk is het de combinatie van dit alles. Het lijdt tot soms sprookjesachtige sferen met een donker randje. Aangevuld met een hoge dosis dramatiek. Hier en daar zelfs geschikt voor de dansvloer. Luister maar eens naar The Beat And The Pulse. Katie Stelmanis is het middelpunt van deze Canadese band. Met een achtergrond als klassiek geschoolde zangeres weet ze een geluid te creëren dat soms doet denken aan Amber Webber van Lightning Dust. In de verte hebben haar vocalen ook wel iets weg van het sacrale van Lisa Gerrard en het chaotische van Fever Ray. Niet iedereen zal daar van houden, maar je hoort duidelijk dat ze een wonderbaarlijke techniek hanteert om haar klanken te produceren. Darken Her Horse is een prachtige opener waarin alle eerder genoemde ingrediënten aan bod komen. Het zegt genoeg dat de band het voor elkaar krijgt dat alle melodieën al na één luisterbeurt in mijn hersenpan zijn gegrift. Artistieke muziek die neigt naar Pop, maar toch nooit een plek in de hitlijsten zal krijgen. Daardoor toch geschikt voor een wat breder publiek. Minder kil en afstandelijk dan de ouderwetse Elektro van begin jaren tachtig, omdat de teksten steeds een bepaalde mate van verlangen uitstralen. Een magistraal debuut van een band waar ik in de toekomst nog veel van hoop te horen.

Steven Wilson - Grace For Drowning

2011-09-24T13:18:00.023+02:00

Alles wat Steven Wilson de laatste jaren aanraakt, verandert in goud. Of het nu om zijn verrichtingen met Porcupine Tree, Blackfield of No-Man gaat, steeds wordt er verrassend hoge kwaliteit afgeleverd. Vreemd genoeg brengt hij pas twee jaar geleden zijn eerste solo-CD uit. Insurgentes. Opvolger Grace For Drowning tapt uit een ander vaatje. Wilson heeft de gloriedagen van de Progressive Rock in zijn nieuwe album geïntegreerd. Daardoor is het eindresultaat veel meer georiënteerd op toetsen dan op de gitaren die we zo goed kennen van Porcupine Tree. Het is een plaat geworden die je niet even in de auto beluistert, maar waar je echt voor moet gaan zitten. Het 23 minuten durende epos Raider II is illustratief hiervoor. Invloeden vanuit de Jazz gecombineerd met Symfo, inclusief de introductie van dwarsfluit en saxofoon. Een majestueus stuk, dat de tijd nodig heeft om te beklijven. In de prelude worden prachtige door Dave Stewart gearrangeerde koren uit de synthesizers getoverd. Deform To Form A Star demonstreert hoeveel emotie je in een aanslag op de piano kunt leggen. Op Remainder The Black Dog is Steve Hackett verantwoordelijk voor de gitaren. Spookachtige synthesizers domineren Index. Er is enorm veel te beleven op deze release. Het lijkt erop dat Wilson ook zijn liefde voor Pink Floyd tot uiting wil brengen. Subtiele orgeltjes en psychedelica zijn veelvuldig aanwezig. Toch is daar in Sectarian ineens ook het bombastische geluid van de Mellotron. Ondanks zijn immense discografie weet Steven Wilson te verrassen met dit album door niet in de valkuil te stappen van het betreden van platgereden paden. Het kost in eerste instantie wat moeite, maar daarna kun je maar een conclusie trekken. Grace For Drowning is een meesterwerk.

Nirvana - Nevermind

2011-09-24T10:09:00.027+02:00

Ik kan me nog precies herinneren wat ik aan het doen was, toen ik voor het eerst Smells Like Teen Spirit op de radio hoorde. Rustig zittend op de bank, lezend in de OOR. Daan en Willem Ekkel kondigen met veel poeha een band uit Seattle aan. Ze hebben een nieuwe single. Terwijl ik op mijn gemak verder lees, begint het kenmerkende akkoordje op de slaggitaar. De stilte voor de storm. De drums van Dave Grohl tikken vervolgens af, waarna een bak scheurende gitaren het bal opent. Mijn belangstelling is meteen gewekt. Wat is dit? Ik besluit de OOR weg te leggen en loop naar de radio om het volume iets op te schroeven. Het is nu bijna niet meer voor te stellen, maar als het refrein losbarst word ik bijna weggeblazen. Zoiets heb ik nog nooit gehoord. Hard, maar toch geen Metal. Het laat een overweldigende indruk op me achter. Nirvana maakt hiermee al in 1991 het statement dat zij de enigen zijn die recht hebben op de titel van meest indrukwekkende single van de jaren 90. En dat terwijl het decennium nog maar net gestart is. De rest is geschiedenis en eindigt in 1994 met de zelfmoord van Kurt Cobain. Precies twintig jaar later wordt Nevermind opnieuw uitgebracht. De Limited Edition Box bevat allerlei extra's voor de liefhebber. Natuurlijk ben ik geïnteresseerd, maar net als bij de re-issue van het materiaal van The Beatles krijg ik het gevoel dat de fan alleen maar belazerd wordt en vooral op kosten wordt gejaagd. Natuurlijk staat er veel niet eerder uitgebracht materiaal op. Naast het originele album, schijven met b-kantjes, rehearsals en sessies vanuit de studio. Je moet wel een echte fan zijn, wil je deze box aanschaffen. De prijs liegt er niet om. Ondanks dat de box in LP-formaat is, zit er geen vinyl bij. Een flinke misser. Ik kan me niet voorstellen dat Kurt Cobain hier blij van was geworden.

Ane Brun - It All Starts With One

2011-09-23T23:57:00.024+02:00

Ondanks dat ik niet echt geïntereseerd ben in Singer-songwriters weet de Noorse Ane Brun mijn aandacht te trekken met de release van Spending Time With Morgan. Humming One Of Your Songs groeit uit tot een van mijn favorieten. En alhoewel ik daarna nog wel A Temporary Dive en Duets aanschaf, maken deze releases minder indruk op me. Het duurt tot vorig jaar voordat ze weer een beetje in the picture komt. Niet alleen treedt ze op als voorprogramma tijdens de New Blood Tour van Peter Gabriel. Ze verzorgt tijdens zijn concert ook de backing vocals, waardoor de release van It All Starts With One flink moest worden uitgesteld. Het heeft het uiteindelijke resultaat meer dan goed gedaan. De plaat staat vooral in het teken van het verleggen van haar grenzen. Natuurlijk staan er nog steeds nummers op waarbij ze zichzelf slechts begeleid op de gitaar, maar ze heeft duidelijk een nieuwe stap gezet door meer instrumentarium aan haar liedjes toe te voegen. Iets minder uitbundig als Jónsi's uitstapje Go, maar het komt zeker in Do You Remember aardig in de buurt. Opener These Days bewijst dat haar stem nog steeds indrukwekkend is. Subtiele, aanzwellende percussie en een ondersteunend orgeltje tillen de compositie naar hogere sferen. Toegevoegde achtergrondvocalen geven Oh Love extra franje. Intimiteit, stemmigheid en ingetogenheid kenmerken deze plaat. De Limited Edition bevat een extra schijf, die nog maar eens benadrukt hoe Ane Brun gegroeid is. In plaats van de gitaar, domineert hier de piano. Alleen al voor het prachtige Dirty Windshield zou je deze versie van It All Starts With One moeten kopen. Verstilde piano en slechts de zang van Ane maken duidelijk hoe authentiek en indrukwekkend haar muziek kan zijn. Zonder extra toevoegingen.

Björk - Biophilia

2011-09-20T08:40:00.022+02:00

Begin dit jaar kondigt Björk een ambitieus project aan rondom de release van haar nieuwe album Biophilia. Het gaat niet alleen om een fysieke uitgave maar ook om een multimediaal project. Voorafgaand aan de nieuwe plaat, lanceert ze in juli een app die, tot aan het daadwerkelijk uitbrengen van Biophilia, de luisteraar alvast op meerdere manieren moet prikkelen. Niet alleen auditief, maar ook visueel. De toepassing is in samenwerking met Max Weisel ontwikkeld, die eerder ook verantwoordelijk was voor Soundrop. Bij aanschaf van de app heb je in eerste instantie alleen de beschikking over Crystalline. Aangezien de software met regelmaat tegen betaling kan worden aangevuld met extra's die allemaal iets te maken hebben met de nieuwe nummers, is Biophilia op dit moment nog steeds a work in progress. Ondertussen zijn ook Moon en Virus beschikbaar. Voor degenen die aankopen van muziek beperken tot het aanschaffen van digitale varianten, is het interessanter om Biophilia als app te kopen en zeker niet te wachten op de beschikbaarheid van losse nummers via iTunes. De app heeft een flinke meerwaarde. Zeker voor liefhebbers van Björk. Al bij het opstarten wordt duidelijk dat je een aparte wereld gaat betreden. Via een virtueel sterrenstelsel reis je naar verschillende omgevingen. Niet alleen om de muziek te beluisteren, maar ook om zelf muziek te maken. Of om tijdens het luisteren een prachtig vormgegeven spelletje te spelen. Björk laat met deze toepassing zien dat er nog heel veel multimediale en artistieke mogelijkheden zijn voor smartphones en tablets. Mogelijkheden die op dit moment nog te weinig worden benut. Een app die niet alleen mooi en kunstzinnig is, maar ook functionaliteit biedt en je bijna doet verdwalen in de eigenzinnige wereld van dit IJslandse fenomeen.

Arno - 20110917

2011-09-18T17:39:00.016+02:00

Arno behoeft geen introductie. Met een carrière die ondertussen al ruim 30 jaar overspant, is hij een fenomeen. Zeker in België. En dus mag hij voor de zoveelste keer aantreden op Leffingeleuren. Als hoofdact. Hij weet de hele tent gevuld te krijgen met een zeer gemeleerd publiek. Van tiener tot vijftiger. De tent ontploft dan ook bijna als hij wordt aangekondigd. Vanaf het begin is duidelijk dat hij dit keer niet echt op de praatstoel zit. Ook zijn stem, die van nature al rauw en ongepolijst is, klinkt alsof hij zijn stembanden met schuurpapier heeft bewerkt. Ofwel is hij met het verkeerde been uit bed gestapt, ofwel heeft hij al wat alcoholische versnaperingen tot zich genomen. Het blijkt om het laatste te gaan. Niet dat het concert eronder lijdt, maar het doet wel een aanslag op zijn vocalen. Hoorbaar. Doordat hij niet voor een gemakkelijke set kiest, weet hij in het begin het publiek niet echt bij de kladden te pakken. De rest van de band is wel in vorm. Na prachtige uitvoeringen van Ratata, Meet The Freaks, Brussels, Watch Out Boy en Lola, licht hij ons in. Ik was vanmiddag thuis in Oostende en heb een beetje te veel gedronken. Langzaam maar zeker lijkt hij uit zijn roes te ontwaken want met klassiekers als Oh La La La, Bathroom Singer en Putain Putain krijgt hij de tent dan toch nog op zijn kop. De reguliere speeltijd zit erop, maar Arno komt nog een keer terug met de melding dat hij weer een beetje nuchter aan het worden is en nog een liedje wil spelen. Het mag van de organisatie. Alex Gopher, de Franse producer, moet nog maar even wachten. Met Les Yeux De Ma Mère, gevolgd door het inhaakfeestje tijdens Les Filles Du Bord De Mer, weet hij uiteindelijk de goed gevulde tent achter te laten met een prettig gevoel. Arno kwam, zag het even niet helemaal helder, maar overwon toch.

Austra - 20110917

2011-09-18T14:38:00.017+02:00

Hét hoogtepunt van Popfestival Leffingeleuren was niet Arno, Blood Red Shoes of Goose. Het Canadese Austra maakt de meeste aanspraak op deze titel. De band bestaat amper een jaar en brengt in mei het debuut Feel It Break uit. Omdat ze in het programmaboekje van Leffingeleuren worden aangekondigd als veelbelovend, inclusief vergelijkingen met het Zweedse The Knife, besluit ik ze maar eens te gaan bekijken. De dames overheersen in het gezelschap. Katie Stelmanis is het stralende middelpunt. Met een achtergrond als klassiek geschoolde zangeres weet ze een geluid te creëren dat hier en daar doet denken aan Amber Webber van Lightning Dust. De twee dames van Tasseomancy verzorgen de backing vocals. Met Maya Postepski op drums wordt de rol van de twee heren op bas en toetsen vooral ondersteunend. Austra brengt een aantrekkelijke mix van ouderwetse Elektro gecombineerd met zeer aanstekelijke melodieën. Hier en daar aangevuld met een sprookjesachtige, Gothic atmosfeer. Darken Her Horse is daar een mooi voorbeeld van. Het zegt genoeg dat de band ervoor verantwoordelijk is dat een van de nummers, later blijkt het om de single Lose It te gaan, al na één luisterbeurt in mijn geheugen is gegrift. De vrolijke samenzang blijft me de rest van de avond achtervolgen. Alhoewel Austra relatief onbekend is, krijgen ze de zaal mee. Aangespoord door een aantal fans die vanuit Canada zijn meegereisd. De combinatie van de achtergrondzangeressen en Katie Stelmanis zorgt voor een bijna altijd vrolijk makende laag bovenop de koele synthesizers. Het heeft als resultaat dat ik met smart wacht op het moment dat Feel It Break op mijn deurmat belandt, om vervolgens met volle teugen na te kunnen genieten van dit fantastische optreden.

Yuko - 20110916

2011-09-18T13:30:00.030+02:00

Popfestival Leffingeleuren is al jarenlang een begrip in het westen van België. Naast een aantal headliners probeert het festival vooral ook de relatief onbekendere bands te contracteren. Het Belgische Yuko, dat subtiele elektronika vermengd met Folk en Post-Rock, treedt op de eerste dag aan in zaal De Zwerver. Het tweede podium. Onlangs is de opvolger van For Times When Ears Are Sore uitgebracht met als titel As If We Were Dancing. Een plaat die wat toegankelijker is dan zijn voorganger. Zanger Kristof Deneijs vat het album samen met de typering dat het een dansplaat is voor in de eigen huiskamer. Vanaf het begin is die subtiliteit dan ook voelbaar. Drummer Karen Willems lijkt één te zijn met het instrument dat ze afwisselend met handen, stokken en allerlei andere attributen bespeelt. Ze geeft het begrip Talking Drum een nieuwe definitie. Flarden van Sigur Rós en The American Dollar dwarrelen door de zaal, maar steeds weet Kristof de gelijkenis te verbreken door zijn opvallende vocalen. Soms bijna schreeuwend, net als Lyenn, dan weer fluisterend. Juist deze boeiende en opvallende dynamiek maakt het concert tot een ware belevenis. Jammer dat de meeste bezoekers vooral naar De Zwerver lijken te zijn gekomen om met elkaar te kletsen, waardoor de verstilde schoonheid soms verloren gaat. Ondanks dat een gedeelte van de zaal regelmatig om stilte vraagt, blijft het geroezemoes aanhouden. Dit publiek is nog niet klaar voor Yuko en wordt pas enthousiast als de zanger het nummer aankondigt waarvoor iedereen blijkbaar is gekomen. De recente single When You Go Blind. Een gedeelte van het festivalpubliek van tegenwoordig is nogal hitgevoelig en weet daardoor niet de ware pracht van Yuko's muziek te waarderen. Het enige smetje op een perfect concert.

Stockholm Belongs To Us

2011-09-16T10:41:00.016+02:00

Via Luistertweets heb ik Stockholm Belongs To Us al een aantal keren onder de aandacht gebracht. De download is dan ook al een tijdje beschikbaar. Omdat niet iedereen op Twitter actief is én omdat ik nog steeds regelmatig mijn oren verwen met de klanken van deze gratis sampler, wordt het tijd om er ook op Luistertips een blog aan te wijden. Stockholm Belongs To Us is uitgebracht door Labrador Records. Een relatief klein label uit Zweden dat zich vooral specialiseert in het onder de aandacht brengen van Indie. Om ook nieuwe luisteraars te interesseren is er eigenlijk geen betere methode dan het uitbrengen van een gratis download. Voor iedere muziekliefhebber dé manier om nieuwe bands te ontdekken. Voor het label een uitgelezen mogelijkheid om de verkoop te stimuleren. In het verleden kwam ik op deze manier al op het spoor van The Mary Onettes en The Acid House Kings. Op dit album komen ook deze paradepaardjes weer voor, maar gelukkig staan er ook nog composities op van voor mij onbekende bands. Club 8 zorgt er met Jesus Walk With Me voor dat ik, ondanks het thema van de tekst, toch blijf luisteren. De tekst is niet belerend en de muziek is wonderschoon. Pallers levert een knap staaltje werk door Indie, Elektro en Pop op een mooie manier met elkaar te vermengen. Amanda Mair lijkt in eerste instantie in de voetsporen van Agnes Obel te treden, totdat ze er een vrolijke saus van Post-Punk overheen gooit. En wat staat er toch weer een mooi nummer van The Acid House Kings op. Would You Say Stop. Zelfs het gezicht van de grootste zuurpruim zal ontdooien dankzij deze dartele klanken. Kortom. Veelal vrolijk verpakte Indie, soms wel wat weghebbend van Camera Obscura, die de aankomende herfst van een mooie kleur gaat voorzien.

16 Horsepower - Yours Truly

2011-09-11T11:42:00.013+02:00

Je hebt van die bands waarvan je steeds zegt, daar moet ik toch eens een keer een CD van gaan beluisteren. 16 Horsepower is zo'n band. Ondertussen bestaat de groep al een tijd niet meer en is zanger David Eugene Edwards verder gegaan met zijn eigen project Woven Hand. Eerder koop ik al wel een registratie van een optreden van 16 Horsepower, waardoor de drang om naar hun reguliere releases te luisteren alleen maar groter wordt. Het is er nog niet van gekomen. En dan is er ineens de verzamelaar Yours Truly. Een dubbelaar met op de eerste schijf de beste nummers volgens de fans. Op de tweede schijf bevinden zich allerlei rarities die afkomstig zijn van diverse singles en EP's. Dankzij Yours Truly kom je erachter wat je al die jaren eigenlijk gemist hebt. De band combineert allerlei verschillende invloeden, die hun roots hebben in de traditionele Amerikaanse muziek. Vleugjes Folk, Gospel en Bluegrass worden gelardeerd met invloeden uit de traditionele Indiaanse muziek waardoor een unieke sound ontstaat die het midden houdt tussen Americana, Rock en Indie. Alle reguliere albums komen aan bod. Je krijgt slechts een gedeeltelijke, maar overweldigende, indruk van al hun releases. Eigenlijk wil je daardoor alleen maar meer van hun platen horen. Naar aanleiding van deze verzamelaar gaat het er binnenkort dan toch van komen. Ik moet me nu echt gaan verdiepen in 16 Horsepower. Vanwege de pracht en praal in nummers als American Wheeze en I Seen What I Saw, ga ik beginnen met Sackcloth 'n' Ashes. Voor de fans biedt Yours Truly niets nieuws, of het moet de bonusschijf met b-kantjes zijn. Voor iedereen die voor het eerst kennis wil maken met deze eigenzinnige Amerikaanse band is deze verzamelaar een uitstekend begin.

VNV Nation - 20110909

2011-09-11T09:19:00.017+02:00

VNV Nation is bezig met een uitgebreide tournee ter promotie van het nieuwe album Automatic dat een dezer dagen in de winkels zal liggen. Terwijl in landen als Duitsland en de Verenigde Staten een flinke hoeveelheid steden wordt aangedaan, moet Nederland het doen met een enkel optreden in 013. Ondanks dat, is het concert niet helemaal uitverkocht. Het balkon blijft dicht. De zaal is gevuld met een zeer divers gezelschap. Uiteraard overheerst de kleur zwart, maar tussen de cybergoths kom je ook hele andere types tegen waardoor een zeer gemeleerde groep ontstaat. Verschillende soorten mensen die je normaal gesproken niet bij elkaar zou verwachten. Deze avond worden ze verenigd in de boodschap die VNV Nation al sinds jaar en dag verkondigt. There are Better Days To Come. Future Pop in optima forma.

Het Duitse Straftanz verzorgt tijdens de gehele tour het voorprogramma. Zij mogen het publiek opwarmen met een wat hardere variant van Electronic Body Music. Op hun nieuwe album Mainstream Sellout Overground lijken ze geïnspireerd door L'Ame Immortelle en Apoptygma Berzerk, waardoor er een evenwichtigere sound is ontstaan. Met nummers als Tanzt Kaputt Wass Euch Kaputt Macht en Turbo weten ze de zaal al een beetje in beweging te krijgen. Langzaam maar zeker gaan er meer voetjes van de vloer. De gierende synthesizers, de knisperende sequencers en de harde beats van het nummer Straftanz kondigen het einde van hun optreden aan, waarna het wachten is op de hoofdact.

VNV Nation trapt af met gegarandeerde sfeermaker Chrome, afkomstig van het in 2005 uitgebrachte album Matter And Form. Vanaf het begin is duidelijk dat Ronan er alles aan zal gaan doen om het publiek het naar de zin te maken. Om dat doel te bereiken, legt hij flink wat meters op het podium af. Soms hangt hij tussendoor de komiek uit en geeft hij feedback op alle creaties die hij ziet. Hoe meer hij terugkrijgt van het publiek, hoe meer plezier hij er in krijgt. Are We Moving People? Want dat is het belangrijkste credo van vanavond. Laten we vandaag vooral dansen. Het duurt even voordat het allemaal naar zijn zin is. De zaal moet een beetje op gang komen, maar uiteindelijk voel je de vibe ontstaan. Een soort van gezamenlijkheid met rollende sequencers als bindende factor.

De setlist is deze avond zeer gevarieerd. Knallers als Standing en Epicentre ontbreken niet, maar worden afgewisseld met nummers van het nieuwe album. Omdat Automatic nog niet in de winkel ligt is het verrassingseffect dan ook groot. Control was al een tijdje beschikbaar als gratis download en alhoewel je je in het begin nog afvraagt wat die snaredrums in het nummer moeten, groeit de track al gauw uit tot het niveau dat we van de heren gewend zijn. Control gaat een van de toekomstige klassiekers worden. Ook deze avond verantwoordelijk voor een flinke bak sfeer. Space And Time zorgt voor een van de indrukwekkendste rustpunten gedurende het concert. Het lijkt erop dat het nieuwe album de hooggespannen verwachtingen meer dan waar gaat maken.

Tijdens het concert is Ronan een aantal keren geïrriteerd richting de man die verantwoordelijk is voor het licht en voor de rook. Tot twee keer toe geeft hij aan dat er veel te veel rookontwikkeling op het podium is en dat dat zijn stem niet ten goede komt. Bij Legion vraagt hij zich af waarom hij compleet in het donker staat. Omdat het na het reguliere optreden nogal lang duurt voordat de band terugkomt voor een toegift, lijkt het alsof deze kleine dingen een aanslag op zijn humeur zijn geweest. Natuurlijk is dat niet het geval en dus komen ze nog twee keer terug om geweldige uitvoeringen van Beloved en Honour te brengen. Als afsluiter zingt de zaal het eind van Perpetual uit volle borst mee. Let There Always Be A Neverending Light. Volgend jaar komen ze in februari weer terug voor een tweetal optredens in Nederland. Ook dan zal ik er bij zijn.

This Is The Balanescu Quartet

2011-09-03T16:55:00.009+02:00

Alexander Balanescu zou je kunnen kennen als leider van het Michael Nyman Ensemble, waarmee hij jarenlang over de hele wereld reist. Daarnaast timmert hij sinds 1987 aan de weg met zijn eigen kwartet, waarin hij de grenzen tussen Pop, Klassiek, Avantgarde en Jazz verkent en verlegt. Het resulteert in de release van een flink aantal albums. This Is The Balanescu Quartet is vorige week uitgebracht en is zeer geschikt om kennis te maken met de muziek van dit viertal. De compilatie concentreert zich op vier eerder uitgebrachte platen. Possessed baart in 1992 opzien, omdat ze daarop nummers van Kraftwerk van een nieuwe interpretatie voorzien. Angels And Insects bevat muziek die gemaakt wordt voor de gelijknamige film. Op Maria T en Luminitza gaat Balanescu terug naar zijn Roemeense roots. Door de nadruk op deze vier verschillende werken te leggen, laat het ensemble horen van welke markten ze thuis zijn. Filmmuziek die soms doet denken aan Zbigniew Preisner. Herinterpretaties van muziek uit een andere wereld die het etiket cover niet eens mogen hebben. Afwisselend avantgardistisch en ontroerend. Dan weer abstract en doordringend. Een verzamelaar die naar meer smaakt. Naar aanleiding van deze release is Possessed al besteld. Op This Is The Balanescu Quartet zijn namelijk alleen Autobahn, The Model en Pocket Calculator te horen. Elektronische muziek op een zeer originele wijze gespeeld door een strijkorkest. Vooral Autobahn klinkt geweldig. Zelfs het geluid van de voorbijrazende auto's komt uit de strijkers. Aangezien op Possessed, naast eigen werk en een bijdrage van David Byrne, ook The Robots en Computer Love van een nieuw arrangement worden voorzien, kijk ik nu al uit naar het moment dat deze CD op mijn deurmat landt.

Face The Beat Vol. 1

2011-08-28T10:43:00.021+02:00

We hebben de behoefte om op elke muzieksoort een etiketje te plakken. De vaak wat duistere variant van door synthesizers en beats gedomineerde muziek wordt Dark Wave of Electronic Body Music genoemd. Check Wikipedia voor de onderlinge verschillen. Niet iedereen is er weg van. Vanwege het donkere en melancholische karakter van de sound, maar ook omdat de muziek regelmatig wordt opgefleurd met zwartgallige teksten en dreigende sequencers. Bekende vertegenwoordigers binnen het genre zijn Nitzer Ebb en Front 242. In het verlengde van het succes van deze bands zijn er heel wat groepen actief die ervoor zorgen dat deze muzieksoort nog steeds volop in ontwikkeling is. Future Pop, een muziekstroming die als credo heeft dat het in de toekomst allemaal beter wordt, is een reactie op de hardheid van de Electronic Body Music midden jaren 90. VNV Nation, Covenant en Apoptygma Berzerk zijn belangrijke vertegenwoordiger van deze stroming. Sideline Magazine compileerde twee maanden geleden een verzameling met allerlei redelijk onbekende bands die actief zijn binnen de diverse subgenres onder de noemer An Electro Industrial Compilation. Deze is vervolgens als gratis download beschikbaar gesteld. Alle varianten komen aan bod en natuurlijk is niet alles even briljant, maar voor iedere muziekliefhebber zal er wel iets naar zijn gading bij zitten. Uiteindelijk zijn 23 van de 55 tracks die de verzameling bevat op mijn iPod terechtgekomen. Het heeft me al heel wat luisterplezier opgeleverd en, niet onbelangrijk, me op het spoor gezet van diverse bands die ik nog niet kende. Vandaar dat ik deze gratis download graag onder de aandacht breng. Ondertussen wacht ik, aangezien het hier om het eerste deel gaat, met spanning op de volgende edities.

Ricardo Villalobos - Re: ECM

2011-08-27T15:39:00.023+02:00

ECM is een label dat eind jaren zestig in Duitsland wordt opgericht en zich specialiseert in het releasen van zowel Jazz als Klassiek. Keith Jarrett en Arvo Pärt zijn een aantal van de bekendere namen die er hun muziek uitbrengen. Ricardo Villalobos is vooral bekend als remixer en als producent van Minimal Techno. Op voorhand is de aankondiging van Re: ECM, waarop hij werk van het beruchte label van een eigentijdse reactie voorziet, dan ook als fascinerend te bestempelen. Speciaal voor dit project heeft hij de hulp ingeroepen van Max Loderbauer, die bekend is van Sun Electric. Het resultaat is een mooi eerbetoon aan het Duitse label, waarbij flarden vanuit het omvangrijke oeuvre worden voorzien van een jasje dat neigt naar Ambient maar toch iets van een groove meekrijgt. In het begin is het al spannend om te proberen te ontcijferen welke ingrediënten van ECM zijn gebruikt om tot deze collage te komen. Zonder het boekje erbij te houden is dat onbegonnen werk. Het typeert de kracht van deze dubbelaar. Vanaf de start als hypnotiserend te benoemen. Abstract en betoverend. Zonder moeite neem ik beide schijfjes tot me en geniet ik van het weidse pallet van klanken dat tot me komt. Zoals Jan Bang eerder samples van Richard Wagner onherkenbaar verwerkte tot een intrigerende compositie weet Ricardo Villalobos van bestaande composities iets compleet nieuws te maken. Het geeft de hemelse muziek van bijvoorbeeld Alexander Knaifel een extra dimensie zonder de originele pracht en praal geweld aan te doen. Avantgardistische Ambient met toefjes Elektro en Jazz op een manier zoals ik het nog niet eerder gehoord heb. Twee ogenschijnlijk tegengestelde werelden worden op een bijzondere manier samengebracht en creëren een nieuw en uniek universum.

Noah And The Whale - Last Night On Earth

2011-08-27T10:36:00.018+02:00

Jij besteedt ook laat aandacht aan het nieuwe album van Noah And The Whale? En waarom vind ik geen recensies terug van hun eerdere platen? Ja, ik weet het. Maar wat goed is, bereikt de muziekliefhebber uiteindelijk toch wel. Na het zien van hun optreden op Lowlands, besluit ik om hun meest recente album Last Night On Earth te kopen. Op grond van de omschrijvingen die ik overal gelezen heb, variërend van Indie tot Folk, verrast opener Life Is Life door het gebruik van elektronica. Door de stemmige samenzang, wat verderop, snap ik waarom de eerder genoemde etiketjes op Noah And The Whale worden geplakt. Meteen valt de aangename stem van zanger Charlie Fink op. Fris en donker, met sporadisch een wat monotone sound. Alsof de zangers van Interpol en Echo And The Bunnymen een zomerse regenbui op hun kop hebben gehad. De composities staan als een huis en kondigen veelal een zomerse dag aan, om vervolgens wat donkere wolken te laten passeren. Het verstilde Wild Thing illustreert dit het treffendst. Gedurende de hele luistertrip gedragen mijn hersenen zich als een spons. De klanken worden opgezogen en vastgehouden. Blije muziek met hier en daar een melancholisch randje. The Line neigt wellicht meer naar de laatste categorie, maar dan komt er ineens weer subtiel een vrolijk riedeltje voorbij. Een voorbode van het refrein, dat pure schoonheid representeert. Een dijk van een plaat. Boeiend vanaf het begin tot, bijna, het eind. Afsluiter Old Joy is op zich een prachtig lied, maar om een of andere reden vind ik het nummer niet passen bij de andere composities. Toch heb ik ondertussen ook hun eerdere CD's besteld. Op grond van de diverse reacties van teleurgestelde recensisten naar aanleiding van deze plaat, concludeer ik dat die wellicht nog beter zijn?

Unheilig - Grosse Freiheit

2011-08-18T17:39:00.020+02:00

Muziekliefhebber ben je altijd en overal. Ook op vakantie. Eerder ontdekte ik al Neuroticfish tijdens een uitstapje in het oosten van Duitsland. Als een Duitse buurman op de camping me vervolgens vol verbazing aankijkt omdat ik Unheilig niet ken, weet ik dat ik tijdens een bezoek aan Leipzig toch even de lokale platenzaak moet gaan bezoeken om mijn oor te luisteren te leggen. Unheilig, oftewel Der Graf, timmert al sinds 1999 aan de weg. Bij onze oosterburen ondertussen al een fenomeen, maar hier in Nederland nog redelijk onbekend. Unheilig mengt elementen uit de Dark Wave, Elektro en Metal in zijn muziek. Je zou zijn muziek op Grosse Freiheit als gepolijste Industrial kunnen omschrijven. Zijn donkere en lage stem doet je in eerste instantie denken aan Rammstein, maar doordat hij meer melodie in zijn zang legt en zich niet alleen concentreert op harde gitaren verdwijnt dat beeld al snel. Zijn laatste wapenfeit is Grosse Freiheit, dat vorig jaar is gereleased. Grosse Freiheit bevat nog wel invloeden uit de eerder genoemde stijlen, maar de scherpe randen zijn verdwenen. Ook het imago van Der Graf lijkt terzijde te zijn geschoven, gezien het feit dat hij wat minder donker is gaan zingen. Daar is niets mis mee. Vergeleken met zijn voorgangers zorgt het voor een duidelijkere, eigen stijl. Niet voor niets dat deze plaat in Duitsland zorgt voor de definitieve doorbraak naar een groter publiek. Das Meer is een stemmige, wat bombastische opener. Halt Mich en Unter Deine Flagge zijn prachtige ballads. Seenot en Für Immer rocken meer en zullen ongetwijfeld lekkere sfeermakers zijn tijdens de concerten die hij geeft. De man uit Aken presenteert op Grosse Freiheit een meer toegankelijke variant van zichzelf zonder zijn oorspronkelijke roots al te veel geweld aan te doen.

Limp Bizkit - Gold Cobra

2011-07-31T10:18:00.018+02:00

Nog geen twee minuten nadat ik gestart ben met de beluistering van Limp Bizkit's nieuwe plaat Gold Cobra, krijg ik ineens het idee om te gaan turven hoe vaak de moederneukers me om de oren vliegen. Als ik me op de bitches ga concentreren en mijn potloodje het begeeft, geef ik de moed op. Limp Bizkit staat nou eenmaal niet bekend om de verantwoorde teksten. Ook deze release is weer ouderwets gevuld met brallerige lyrics en zanger Fred Durst stuitert wederom met een gigantische lading adrenaline door de huiskamer op het moment dat je Gold Cobra opzet. Waar de heren in het verleden vaak niet een echte keuze durfden te maken als het ging om Hip Hop of Metal, hebben ze op Gold Cobra beide stijlen op een aangename manier met elkaar vermengd waarbij de zware metalen duidelijk de voorkeur hebben gekregen als het om de sound gaat. Alles ligt meer in de stijl van het overbekende refrein van Take A Look Around. Met dank aan Wes Borland. De gitarist die de band al twee keer verlaten heeft. Hij zit er weer bij. En dat hoor je. Waar het bij vele bands in hetzelfde genre vooral om ouderwets raggen gaat, biedt hij een extra stukje finesse en oorspronkelijkheid in zijn gitaarspel waardoor je toch met meer interesse naar zijn escapades luistert. Bring It Back en Shark Attack illustreren dit het treffendst. Natuurlijk moet je deze band uit Amerika niet al te serieus nemen. Bands als Rage Against The Machine of Senser zijn duidelijk van een ander niveau. Limp Bizkit heeft ook niet de pretentie om serieus genomen te worden. Gewoon verstand op nul en beuken. Als je een keer behoefte hebt aan een bak herrie vanwege een slecht humeur, dan biedt Gold Cobra uitkomst. Get A Life staat niet voor niets met stip in mijn Afreageer Top 10. Als vervanger van Break Stuff.

I.M. Johnny Hoes

2011-07-24T08:21:00.017+02:00

Op zeer respectabele leeftijd is de koning van het levenslied, Johnny Hoes, overleden. Componist van honderden liedjes die ook zelf graag de microfoon ter hand neemt. Zijn platenmaatschappij Telstar wordt een fenomeen binnen het genre, maar later brengen ook Doe Maar, Herman Brood, Massada en Toontje Lager er platen uit. Binnen Telstar wordt het label Killroy internationaal bekend waardoor hij zelfs Showaddywaddy aan zich weet te binden. In het genre van de smartlap wordt vooral de Zangeres Zonder Naam een fenomeen dankzij de bemoeienis van Johnny Hoes. In mindere mate geldt hetzelfde voor De Heikrekels, Henk Wijngaard, Will Tura en Eddy Wally. Een aantal jaren geleden wordt er een mooie box van Johnny Hoes uitgebracht, om te vieren dat hij 65 jaar in het vak zit. Zowel zijn eigen hits als zijn duetten vinden daarop een plek. In totaal zes schijfjes. Een feest der herkenning, want iedereen zal een of meerdere nummers wel mee kunnen zingen. Ook zijn grootste succes staat er op. Och Was Ik Maar Bij Moeder Thuis Gebleven. Tot op heden nog steeds een van de meest verkochte Nederlandstalige singles ooit. De box is samengesteld door Bert Schouten in nauw overleg met Johnny Hoes. Daarnaast presenteert hij daarop zijn meest succesvolle producties. Naast de al eerder genoemde namen staan er klassiekers op van Herman Lippinkhof en de Electronica's. Ongetwijfeld zal deze verzamelaar de komende tijd weer in de belangstelling komen te staan. Ik zoek ondertussen mijn verzameling singles van zijn beruchte label maar weer eens bij elkaar. De Four Tak, Helma en Selma en natuurlijk de broer van De Zangeres Zonder Naam. Jerry Bey. Zachtjes laat ik de naald in de groef vallen, waarna het droevige orgeltje de op handen zijnde smart aankondigt.

I.M. Amy Winehouse

2011-07-23T19:45:00.011+02:00

Terwijl ik geniet van een dagje aan zee en nietsvermoedend mijn timelines in Twitter check, stromen de tweets binnen over het overlijden van Amy Winehouse. Eerst nog even onder voorbehoud, omdat het nog niet officieel bevestigd is. Met een slechte verbinding probeer ik te achterhalen of het klopt, waarna ik al gauw een officieel bericht voor mijn ogen krijg. Op grond van haar levenstijl komt het nieuws niet onverwacht. Toch schrik je er van. Slechts 27 jaar oud. Een talent in de dop dat al vele successen kende, dood gevonden in haar appartement. Op haar eerste plaat Frank, uit 2003, kijkt ze ons nog onschuldig in de ogen. Een mooie, jonge vrouw die prachtige muziek maakt. Ongerept. Pas ontdekt. Aan de vooravond van een mooie carrière. Met de release van Back To Black breekt ze definitief door naar het grote publiek, mede dankzij de grote hit Rehab en de later met Mark Ronson opgenome versie van Valerie. Ze wint vijf Grammy Awards en maakt haar opwachting op diverse grote festivals. Later wordt haar verschijning anders en komen er steeds meer verhalen in het nieuws over haar verslavingen en het erbij horende gedrag. Triest dieptepunt is het afzeggen van haar tournee nadat ze door fans wordt uitgejouwd als ze stomdronken op het podium staat. Gelukkig hebben we haar muziek nog, samengevat op twee releases. Waar we ons kunnen blijven verwonderen over haar mooie stem. En ons kunnen afvragen wat ze nog voor ons in petto had. Helaas zal het zover niet meer komen. Alhoewel. Een derde album was in de maak, dus er zullen na haar dood vast weer heel wat nooit eerder uitgebrachte opnames worden uitgebracht. Aan de kust vraag ik me slechts af of zij gelukkig is geweest. Of zij net zo veel heeft genoten van haar leven als wij van haar muziek.

Opheffingsuitverkoop

2011-07-22T11:25:00.017+02:00

Je kent ze wel. Van die verjaardagen waar altijd de grootste praatjesmakers met heel veel bravour van alles en nog wat met je menen te moeten delen en over allerlei zaken een zeer uitgesproken mening hebben. Alsof Henk en Ingrid structureel uitgenodigd zijn. Trots zit hij te vertellen dat hij helemaal niks meer koopt. Alles wat digitaal is, slurpt hij illegaal naar binnen. Muziek, video, software, games. Niets meer wordt legaal gekocht. Daarnaast handelt hij ook nog in illegale schijfjes. Zelf wil hij het gratis hebben, maar als hij het doorverkoopt moet er ineens geld verdiend worden. Ik heb daar een uitgesproken mening over, maar bespaar me de moeite om tijdens deze gelegenheden met dit soort types in discussie te gaan. Tot het moment dat hij trots begint te vertellen over zijn eigen installatie. Inclusief Dolby Surround. Zogenaamd belangstellend informeer ik naar de muziek die hij dan afspeelt. Gewoon MP3-bestanden. Welke kwaliteit dan? Gewoon 128 kilobyte per seconde, want dan past er het meeste op de harde schijf. Ik probeer nog in te brengen dat dat hele Dolby Surround zo geen enkele zin heeft, maar dat is aan dovemansoren besteed. Ineens moet ik weer aan dit gesprek denken als ik geconfronteerd wordt met twee platenzaken die er mee stoppen. Niet de meest gerenommeerde etablissementen, maar toch wel zaakjes waar ik regelmatig iets koop. Opheffingsuitverkoop. Langzaam maar zeker neemt het aantal platenzaken af. Gelukkig heb ik nu nog Sounds in Tilburg en Bullit in Eindhoven om op terug te vallen. Maar als het zo doorgaat moet ik voortaan alles via internet gaan bestellen. Met dank aan degenen die het credo aanhangen dat alles wat digitaal is, gratis verkrijgbaar moet zijn. De artiesten, filmmakers en ontwikkelaars denken daar ongetwijfeld anders over.

The Horrors - Skying

2011-07-17T12:28:00.037+02:00

Na het wisselvallige en nog stuurloze debuutalbum Strange House releasen The Horrors in 2009 Primary Colours. Het betekent een voorzichtige doorbraak naar een wat groter publiek. Vorige week is hun derde plaat Skying uitgekomen, waarmee ze laten zien een volgende stap te willen zetten in hun ontwikkeling als band. Met aftrap Changing The Rain wordt meteen de toon gezet. Minder galm. Meer melodie. Uiteraard nog steeds puttend uit het rijke verleden van de Post-Punk, maar dan op een heel andere manier als White Lies en Editors. Veel meer in de stijl van The Cure en The Psychedelic Furs. Steeds met een typische eigenheid. De karakteristieke stem van Faris Badwan en de soms loodzware synthesizertapijten zijn hier debet aan. Toch horen we ook die ogenschijnlijk simpel, maar altijd charmant klinkende keyboardlijntjes terug die hun vorige plaat kenmerken. Luister maar eens naar I Can See Through You. Endless Blue verrast niet alleen door de introductie van trompet, die ook aan het eind van Wild Eyed te horen is. Eveneens de door de gitarist ingezette tempoversnelling is in eerste instantie onvoorzien. Waar sommige recensenten nummers als Still Life afdoen als saai, hoor ik vooral ingetogen schoonheid. Met gitaarsamples en delay in dienst van de compositie. Het klinkt allemaal wat toegankelijker dan op hun voorganger, maar hiermee laat de band wel horen dat ze weten hoe ze pakkende liedjes moeten schrijven. Het eindresultaat op Skying is iets meer gepolijst, waardoor de ruwe diamant die op Primary Colours naar de oppervlakte komt op een prettige manier vorm krijgt. Met Skying bevestigen The Horrors opnieuw dat zij op dit moment tot een van de betere vertegenwoordigers behoren van de al een tijdje durende revival van de Post-Punk.

The Drum Machine

2011-07-17T11:24:00.022+02:00

Bij een optreden van Sammy America's MAM ontdek ik het fenomeen van de ritmebox. Uiteraard is het instrument niet nieuw voor me, omdat het apparaat op dat moment al veel wordt gebruikt. Luister maar eens naar het oudere werk van John Foxx. De toepassing ervan tijdens een concert heb ik tot op dat moment niet eerder gezien. Het simuleren van drums wordt in de jaren 80 steeds eenvoudiger, doordat de hardware compacter wordt. Later worden de apparaten vervangen door software, waardoor je ze op de laptop kunt programmeren. Legendarisch is Propellerhead met allerlei softwarematige toepassingen om muziek te maken. Met de introductie van de tablets, komen er ook steeds meer apps beschikbaar om muziek te fabriceren. The Drum Machine is een applicatie die je tablet omtovert tot een handzame drummachine. Niet alleen kun je kiezen uit diverse elektronische drumkits. Ook zijn er allerlei legendarische apparaten uit het verleden, zoals Farfisa, TR-808 en de MT-80, toegevoegd. Hun typerende geluid zit nu geïntegreerd in een gebruiksvriendelijke app. Of het voor professionele musici interessant is, kan ik als hobbyist niet beoordelen. Wel lees ik dat er nog een aantal zaken in ontwikkeling zijn, waardoor The Drum Machine in de toekomst voor hen wellicht ook de moeite waard wordt om te gebruiken. De effecten zijn nu nog beperkt tot delay en overdrive, maar er schijnen er meer aan te komen. Ook wordt er gewerkt aan de mogelijkheid om de opnames in hoge kwaliteit te exporteren. Vooral de koppeling naar MIDI moet een interessante optie worden. Voor nu biedt deze tool van Fingerlab, voor muziekmakers die op hun zolderkamertje graag wat drumpartijen toevoegen aan hun composities, een ideale en goedkope oplossing om lekker mee te experimenteren.

Radio Soulwax

2011-07-17T10:16:00.015+02:00

De Belgische broers Stephen en David Dewaele baren in het begin van dit decennium opzien met hun band Soulwax door verpletterende indrukken achter te laten op diverse festivals. Alhoewel de band nog steeds bestaat, hebben ze de laatste jaren hun focus verlegd naar 2 Many DJ's. Memorabel is hun afsluitende optreden op Rock Werchter, waar ze de zieke David Bowie vervangen. Een DJ-set die ze starten met Rebel Rebel. Op dit moment richten ze zich op Radio Soulwax. Radio volgens de Dewaele broertjes. Eerder ook al getipt via Twitter. Iedere week een nieuwe mix van een uur. Je kunt ze online beluisteren, maar er is ook een app beschikbaar voor zowel smartphone als tablet. Ondertussen hebben ze al een indrukwekkende collectie opgeleverd. Het begint allemaal met Introversy. Een uur gevuld met intro's van bekende en minder bekende nummers. Steeds opgevrolijkt met animaties. De hoesjes van de oorspronkelijke singles staan daarbij centraal. Een lust voor het oog en het oor. Er zijn al vele mixes gereleased waar je uit kunt kiezen. Zo biedt Librarian Girl instrumentale muziek die vaak gebruikt wordt ter muzikale ondersteuning van documentaires en films, waarbij de heren juist die tracks kiezen die wel het niveau van de gemiddelde muzak ontstijgen. Coverversions is, de naam zegt het al, een compilatie van covers. Blue bevat een mix van melancholische nummers. Jack In The Box transporteert de House uit de jaren 80 vanuit Chicago naar je huiskamer. Nothing Worse Than A Bad Rap presenteert Rap uit de beginperiode. Kortom, er is heel wat te beleven op Radio Soulwax. En het interessante is dat je al deze mixes ook kunt downloaden, zodat je altijd en overal kunt genieten van de muzikale grabbelton die deze heren presenteren.

What Did You Expect From The Vaccines

2011-07-09T13:05:00.013+02:00

Om eerlijk te zijn, verwachtte ik er niet veel van. Weer een hype vanuit Engeland die over the top gepromoot wordt. Dat kan niet anders dan tegenvallen. Totdat een aantal muziekliefhebbers op Twitter lovend over de band beginnen te schrijven. Als ik vervolgens een registratie van hun optreden op Glastonbury zie, ben ik alsnog overtuigd. Een band die het voor elkaar krijgt om in een kort nummer als Norgaard ervoor te zorgen dat het refrein zich na een enkele beluistering in je hoofd nestelt, verdient het om wat nader onder de loep te worden genomen. Na aanschaf van de plaat, bemerk ik dat ik tijdens het reizen continu verleid word om dit verslavende album opnieuw op te zetten. Fris. Energiek. Springerige gitaarpop, waar je vrolijk van wordt. Maar er is ook ruimte voor ingetogenheid. De prachtige afsluiter My Family Friend is daar een mooi voorbeeld van. Bijna episch toewerkend naar een heerlijk bombastisch sluitstuk, waarin het tempo langzaam maar zeker weer wordt opgeschroefd. Ook Wetsuit past in deze categorie. De rest van de plaat valt op doordat het lijkt alsof je luistert naar nummers die je lang geleden al eens gehoord hebt, maar nu opnieuw ontdekt. Uiteraard zijn het allemaal nieuwe composities, maar het illustreert hoe knap de ogenschijnlijk eenvoudige liedjes in elkaar zitten. Een Greatest Hits Of Britpop. Alleen maar bestaand uit nieuwe nummers. De heren zijn overduidelijk beïnvloed door bands als The Ramones, luister maar eens naar Wreckin' Bar, en The Jam. De rauwe gitaren doen hier en daar zelfs denken aan The Jesus And Mary Chain. The Vaccines hebben een heerlijke plaat afgeleverd die een attitude uitstraalt van lekker met zijn allen gezellig muziek maken en hopen dat het publiek het ook leuk vindt. Dat laatste is ondertussen al wel gebleken.

Console - Herself

2011-07-09T12:15:00.014+02:00

Martin Gretschmann zou je kunnen kennen van de Duitse band Notwist. Daarnaast timmert hij al heel wat jaartjes aan de weg met zijn eigen band Console. Het album Herself dateert uit 2010. Elektro met soms wat avantgardistische neigingen. Hier en daar evolueert de sound echter ook bijna naar Pop. Door de onderhuidse spanning en de subtiele soundscapes, vol van emotie, toch niet geschikt voor de charts. Waarschijnlijk ook door de stem van Miriam Osterrieder. Monotoon en androgyn, maar prachtig passend bij de muziek die Gretschmann uit zijn apparaten haalt. Vooral deze nummers trekken in eerste instantie de aandacht. Her Eyes en A Homeless Ghost illustreren dit in optima forma. Juist de combinatie van Gretschmann en Osterrieder in een wat populairde kader, zorgen hier voor een prachtig resultaat. Maar er is veel meer te beleven. Als je er voor open staat. Walking The Equator, eveneens met vocalen van Osterrieder, begint met volle akkoorden op de keyboards. Toch klinken ze voorzichtig en ingetogen. Alsof je langzaam en ietwat afwachtend een donkere tunnel inloopt. Onbekend met wat komen gaat. Vervolgens neemt de zangeres je aan de hand en leidt ze de weg naar de langzaam pulserende sequencer van Gretschmann. Geen beats. Slechts die orchestrale soundscapes, die nog maar eens illustreren hoe warm Elektro kan klinken. Allerlei emoties zoeken hun weg naar de oppervlakte. Na meerdere beluisteringen ontdek je ook de pracht en praal van de instrumentale en de wat lastigere, vocale stukken. She Saw en Bit By Bit zijn hiervan de mooiste voorbeelden. Soms abstract, maar uiteindelijk zie je vooral de mooie structuren die worden gefabriceerd. Immer met die onderhuidse spanning die klaarstaat om verkent en ontdekt te worden.

Yes - Fly From Here

2011-07-09T09:42:00.017+02:00

Sinds een tijdje is de bezetting van Yes weer op orde, waardoor de heren zich na tien jaar weer naar de studio hebben begeven om een nieuwe plaat op te nemen. Zonder Jon Anderson. Hij is vervangen door Benoit David. Geoff Downes neemt de toetsen voor zijn rekening en doordat de productie in handen is van Trevor Horn zijn er analogieën met de periode waarin Drama werd uitgebracht. Het eerste album zonder Anderson en Wakeman, waarna The Buggles werden ingevlogen voor keyboards en vocalen. Omdat ik niet ontevreden ben over dat resultaat, begin ik vol goede moed aan Fly From Here. Wederom gestoken in een hoes van Roger Dean. Een lelijke dit keer. Hoe goed ik mijn best ook doe, het is me in eerste instantie allemaal net wat te zoetsappig. Zeker op de momenten dat de vocalen van David vooraan in de mix staan. Als Downes en Squire zich bij hem voegen en het instrumentarium wat steviger wordt, hoor je weer iets van de oude glorie terug. Vooral in het titelnummer, dat uit vijf delen bestaat en grotendeels is gebaseerd op een compositie die over is gebleven uit de periode van Drama. Bij Madman At The Screens word ik zelfs enthousiast over de frisheid. Bumpy Ride is daarna een verplicht nummertje van Steve Howe en haalt de vaart uit het stuk, waarna de reprise van We Can Fly eindelijk tot tevredenheid stemt. Het is niet voldoende. Naast het titelstuk hoor ik vooral verplichte niemendalletjes die niet tot de verbeelding spreken. Op Solitaire presenteert Steve Howe zijn kunsten op de akoestische gitaar, maar blijft in de schaduw van eerdere meesterwerkjes. Zoetsappigheid wordt weer troef en recycling van eigen werk lijkt het motto. Fly From Here is daarmee een album van Yes dat niet aan mijn collectie zal worden toegevoegd.

Wilhelmus van Nassouwe

2011-06-30T17:33:00.016+02:00

Onze uitzending over de invloed van het Duits minimalisme in de Engelse popmuziek onderbreken we nu even voor een deuntje van Koos Alberts. Het zou zomaar kunnen gaan gebeuren in de toekomst, nu het wetsvoorstel van de Partij Van de Verwarden is aangenomen in de Tweede Kamer. Toen ik van de week voor het eerst van het plan van Martin Bosma hoorde, kon ik aanvankelijk een lach niet onderdrukken. Onze populistische broeders wilden blijkbaar weer eens van zich laten horen. Dat luchtballonetje zou vast wel worden doorgeprikt. Nog geen week later is het werkelijkheid. Tussen 7 uur 's morgens en 7 uur 's avonds moet minimaal 35 procent van de muziek op Radio 2 uit Nederlandstalig repertoir bestaan. Een van de argumenten is dat het goed zou zijn voor de taalontwikkeling. Dus ze doen het voor de allochtonen? Hoe lovenswaardig. Of willen ze naar een situatie als in Frankrijk? Franstalige muziek op de radio en alles nagesynchroniseerd op de televisie waardoor het percentage Fransen dat het Engels beheerst zeer marginaal is. Ik raad Henk en Ingrid aan om nog niet te snel te juichen. De kwaliteiten die de verschrikkelijkste familie van Nederland tijdens Sterren.NL de huiskamer insmijt, worden niet zomaar gemeengoed op Radio 2. Ik doe namelijk een oproep aan de DJ's van deze zender. Om aan het quotum van de regering te voldoen, graag veel Osdorp Posse en De Raggende Manne. Haal de albums van de Tröckener Kecks en De Div maar weer uit het archief en vergeet het materiaal van MAM, Extince en Drs. P niet. In al je recalcitrantheid voldoe je zo aan de eisen van de zogenaamde volksvertegenwoordigers, die met een stopwatch in de hand de zender gaan controleren. Nog tips voor de plaatjesdraaiers? Reageert u maar.

Spinifex - 2011619

2011-06-25T12:52:00.028+02:00

Gisteren was er een registratie op de televisie van Mundial, afgelopen weekend in Tilburg. Helaas geen aandacht voor het optreden van Spinifex. Daarom doet Luistertips verslag van een van de memorabele momenten tijdens dit tweedaagse festival. Een Amsterdams collectief dat zich als doel heeft gesteld om muzikale grenzen op te zoeken en, waar mogelijk, te doorbreken. Tijdens een reis naar India maken ze kennis met een aantal muzikanten. Speciaal voor vandaag wordt de band door twee van hen vergezeld. Dr. Suma Sudhindra bespeelt de veena en B.C. Manjunath is verantwoordelijk voor de karakteristieke percussie die zo typerend is voor de Indiase muziek. Het optreden is te classificeren als door India geïnspireerde Jazz. In een redelijk gevulde tent brengt Spinifex een prachtige mix van deze twee werelden, waarbij er ruimte is voor improvisatie. Trombone, saxofoon, trompet, dwarsfluit, drums en bas vullen het instrumentarium van Sudhindra en Manjunath aan. Afgaande op het programmaboekje van het festival vraag je je in eerste instantie nog af wat je je daar precies bij voor zou moeten stellen. In de praktijk werkt het prima. Door de improvisaties en de virtuoze solo's wordt het mogelijk om beide muzikale werelden naadloos aan elkaar te koppelen. Het klinkt allemaal erg aangenaam en inspirerend. Soms zie je de diverse bandleden via hun instrumenten met elkaar communiceren, waarbij het enthousiasme en de lol op het podium overslaat naar het publiek. Samen met Shantel en Anneke van Giersbergen, zorgt Spinifex voor een van de optredens die me bij zijn gebleven dit weekend. Mundial blijft daarmee een van de leukere festivals die het voor liefhebbers mogelijk maakt om muziek uit allerlei windstreken te ontdekken. Spinifex ga ik in de gaten houden.

David Sylvian - Died In The Wool

2011-06-24T21:31:00.015+02:00

Eerder was ik niet al te positief over David Sylvian's Manafon. Alhoewel het hier een van mijn favoriete artiesten betreft, die ik al jaren met meer dan gemiddelde interesse volg, mis ik in zijn laatste releases de liedjes. Vooral het experiment overheerst. Zijn uitstapje met Nine Horses in 2005 was dan ook een verademing. Nu is er het nieuwe album Died In The Wool. Alhoewel. Nieuw? Net als hij eerder deed met zijn ook niet al te gemakkelijke release Blemish, gaat het hier om een gedeeltelijke herinterpretatie van Manafon. Samen met zijn nieuwe muzikale partner Dai Fujikura, waarmee hij ook al samenwerkte op Sleepwalkers, herbewerkt Sylvian op Died In The Wool zes muziekstukken. Deze tracks zijn dit keer voorzien van iets meer body, waardoor ze wat aangenamer worden. Jan Bang heeft daar een groot aandeel in. Daarnaast bevat de plaat zes nieuwe composities. En juist in die stukken gloort de hoop aan de horizon. I Should Not Dare klinkt daadwerkelijk als een liedje, waar zelfs weer eens de akoestische gitaar ter hand wordt genomen. Hetzelfde geldt voor Certain Slant Of Light met samples van Arve Henriksen en klanken van een piano. Al met al blijft het moeilijke kost, maar omdat de Limited Edition een geheel instrumentaal muziekstuk van bijna twintig minuten bevat, gecomponeerd en geïmproviseerd door Sylvian en Fujikura, krijgt deze release toch het voordeel van de twijfel. Als het om Ambient gaat, is David Sylvian namelijk een uniek fenomeen. Dan mag het zo experimenteel mogelijk worden aangepakt. Dat was eerder de belangrijkste kritiek op Manafon. Laat de zang maar weg. Dan blijft er tenminste een mooi Ambient album over. Ondertussen blijft het wachten op het echte vervolg op Dead Bees On A Cake uit 1999.

Riverside - Memories In My Head

2011-06-24T20:35:00.020+02:00

Het is alweer een tijdje stil rondom Riverside. Deze Poolse band weet al een aantal jaren het genre van de Progressive Rock een creatieve impuls te geven. Zanger Mariusz Duda maakt tijdens deze wat rustigere periode van de gelegenheid gebruik om een tweede solo-CD uit te brengen. Als Lunatic Soul. Op de twee vorige albums van Riverside perfectioneren de heren hun bombastische muziek die op het snijvlak van de Progressive Rock en de Prog-Metal ligt. Logisch en dapper dat Riverside op de EP Memories In My Head voor een andere aanpak kiest. Er is ingestoken op iets meer subtiliteit waarmee ze een brug bouwen tussen de wat rustigere aanpak van Lunatic Soul en de wat stevigere sound van de band. Ook op Memories In My Head horen we dus verwijzingen naar Oosterse toonladders en is er meer ruimte voor dynamiek. Toch klinkt het onmiskenbaar als Riverside. Uiteraard vanwege de karakteristieke zang, maar ook dankzij het prachtige toetsenwerk van Michal Lapaj en de meanderende gitaren van Piotr Grudzinski. Natuurlijk kennen hun vorige platen ook kalme momenten, maar het lijkt alsof ze juist die aspecten van hun muziek onder een vergrootglas hebben gelegd om een iets ander geluid te creëren. De drie nummers op deze schijf klokken allemaal rond de tien minuten en lopen naadloos in elkaar over. Vooral het intro van Living In The Past valt op door de combinatie van atmosferische samples, in combinatie met een repeterende sequencer en de inmiddels vertrouwde vintage keyboards. Is dit de opmaat voor de nieuwe weg die de band inslaat? Of is het een bewust tussendoortje voor composities die om een of andere reden niet op een volgend album passen? Laten we hopen op het eerste. Want op deze manier bewijst de band dat er nog veel potentiële groei in zit.

Lamb - 5

2011-06-21T14:11:00.019+02:00

Andy Barlow en Lou Rhodes. Tegenpolen die elkaar vinden in de muziek, maar het uiteindelijk in 2004 toch voor gezien houden en allebei een eigen carrière nastreven. Na als Lamb weer gezamenlijk opgetreden te hebben, is het vuur blijkbaar opnieuw aangewakkerd en vinden ze dat de tijd gekomen is om een nieuw album uit te brengen. 5 is het resultaat. Het lijkt alsof de lange adempauze bevrijdend heeft gewerkt. De spanning is namelijk weer helemaal terug. Bovendien zijn de muzikale tegenpolen meer in balans dan ooit, wat intrigererende momenten oplevert. Wellicht iets minder Trip Hop dan voorheen, maar wel net zo verrassend als vanouds. Dat ze op Build A Fire proberen invloeden uit de Rock te integreren, is hen vergeven. Ook de hulp van Damien Rice in Back To Beginning had van mij niet gehoeven. Daar tegenover staan pareltjes als Another Language en het prachtige Butterfly Effect. Op ieder moment wil de onderhuidse spanning naar de oppervlakte treden. Via elektronika of via de karakteristieke vocalen van Lou Rhodes. Existential Itch heeft dat zomerse in zich dat we ook kennen van de Radio Edit van Sweet. Wise Enough weet in al haar eenvoud persoonlijke favorieten als Gorecki en Please te evenaren. Verstilde melancholie, zowel in tekst als geluid. She Walks en Strong The Root refereren nog het meest aan de albums die ze in het verleden opleverden. Toch zijn ook deze composities overgoten met het sausje dat kenmerkend is voor deze release. 5 is dan ook een sterke comeback en perfectioneert de sound waarop Lamb ons trakteerde ten tijde van Between Darkness And Wonder. Alsof ze nooit weg zijn geweest. Door de sterke melodielijnen van zowel Lou als Andy nestelen de nummers zich onder je hersenpan. Een garantie voor vele luisterbeurten.

Anneke van Giersbergen - 20110619

2011-06-20T13:38:00.028+02:00

In 2007 besluit Anneke van Giersbergen The Gathering te verlaten om solo verder te gaan met een nieuw project. Agua De Annique. Onder haar eigen naam is ze dit jaar te gast op Festival Mundial te Tilburg. In een tent met de naam Here Be Dragons. Verwacht het onverwachte, is het motto van deze lokatie. Anneke van Giersbergen heeft daarom voor deze gelegenheid Hayko Cepkin uitgenodigd. In Turkije een artiest met een flinke status. De tent barst bij aanvang dan ook uit zijn voegen. Afgaand op het gejuich dat losbarst als Cepkin het podium opkomt, zijn er flink wat Nederlanders met een Turkse achtergrond aanwezig. Naast een aantal nummers van Aqua De Annique worden er composities van Hayko Cepkin gespeeld, waarbij de combinatie van zijn stem met die van Anneke voor aangename momenten zorgt. Ook zij zingt in het Turks en ondersteunt hem op deze wijze prima. In de wat stevigere tracks die deze middag worden gespeeld, wordt er nog even gerefereerd aan het verleden met The Gathering. Ondanks dat, blijft het volume prima in balans en is het geluid van de diverse instrumenten goed op elkaar afgestemd. Hoogtepunt is het moment dat de gehele band achter de schermen verdwijnt. Daarna spelen Cepkin en Van Giersbergen gezamenlijk een compositie. Slechts begeleid door de piano. Hierdoor krijgt de prachtige stem van Anneke de volle ruimte en laat ze nog maar eens horen hoe goed ze kan zingen. Het lukt haar om iedereen muisstil te krijgen. Gedurende het hele optreden spat bovendien het plezier van haar gezicht. Het einde van het concert komt na drie kwartier veel te snel. Hayko en Anneke bewijzen hoe mooi je culturen met elkaar kunt vermengen middels muziek. Een heerlijk concert van twee namen die duidelijk een maatje te groot zijn voor deze tent.

Every Teardrop Is A Waterfall

2011-06-13T09:34:00.033+02:00

In 2000 brengt Coldplay het prachtige debuut Parachutes uit. Al snel wordt de band omarmd door een groot publiek. De grote doorbraak volgt met het tweede album A Rush Of Blood To The Head, met de inmiddels tot klassieker uitgegroeide Clocks. Vanaf het begin is duidelijk dat Coldplay de lat erg hoog legt. Ze willen net zo groot worden als U2. Het lijkt alsof alles daarvoor moet wijken. Ook het creatieve proces. Alhoewel het derde album X & Y best aardige composities bevat, kun je niet anders concluderen dan dat het niveau van de voorganger niet gehaald wordt. In Talk wordt zelfs schaamteloos gekopieerd van Kraftwerk. Het lijkt het begin van creatieve armoede. Coldplay maalt er niet om. Ze worden alleen maar groter. Dat ze steeds vaker hulp van anderen in moeten roepen om de benodigde inspiratie te verkrijgen, wordt pijnlijk duidelijk als Jon Hopkins en Brian Eno worden ingevlogen voor Viva La Vida. Ze krijgen de kans om een flinke stempel op de muziek te drukken. Het leidt gelukkig tot een positief eindresultaat. Nu is er de nieuwe single Every Teardrop Is A Waterfall. Een niemendalletje dat wel de karakteristieke sound heeft van Coldplay, maar geïnspireerd lijkt door Peter Allen's I Go To Rio. Het maakt niet uit. In de credits wordt hij netjes genoemd. De fans zijn blij dat hun idolen weer nieuw materiaal uitbrengen. Een volgend album komt er aan. Voorproefjes ervan zijn online al te bekijken en te beluisteren. Ik ben voorlopig niet onder de indruk. Ook niet van deze single. Tot nu toe kocht ik al hun CD's, omdat er altijd wel ergens een pareltje op terug te vinden was. Ben benieuwd of album nummer vijf ook nog aan mijn collectie toegevoegd zal worden. Ondertussen zet ik The Scientist nog maar eens op, om het schreeuwerige van Every Teardrop Is A Waterfall uit mijn hoofd te krijgen.

Omdat Ik De Beste Ben

2011-06-12T12:48:00.020+02:00

Nee. Ik vind mezelf niet de beste blogger die er bestaat. Deze titel refereert aan een theaterstuk van Ilse van Kollenburg. Op dit moment in de maak. De monoloog vertelt het verhaal van Emma en een wereld onder water. Afgaand op de informatie op de website wordt het een verhaal over wedstrijden, doorgeslagen ambities van een op succes beluste moeder en over de vriendschap met een badmeester. Badmeester Eddy. Ondertussen staat er al een teaser online om mensen te interesseren en om ze te triggeren. Nu zul je wellicht denken. Wat moet ik hiermee? Dit is toch een site die vooral informeert over muziek en daarnaast concerten recenseert? Ja, dat klopt. Met gepaste trots wijk ik graag een keer af van het stramien door te melden dat Luistertips officieel sponsor is geworden van dit theaterstuk. De bezuinigingen op Kunst en Cultuur houden deze theatermaakster namelijk niet tegen. Via crowdfunding probeert zij, onafhankelijk van welke subsidie dan ook, haar monoloog gefinancierd te krijgen. En hebben we dit soort initiatieven ook niet eerder in de muziek gezien? Jaren geleden al roept Marillion de fans op om op voorhand hun nieuwe album te kopen. Er is dan nog geen noot van opgenomen, maar met de duizenden pre-orders krijgt de band de financiële middelen om studiotijd te reserveren. Uiteindelijk worden de fans beloond met een prachtige Limited Edition van het eindresultaat. Een initiatief dat later door vele grote en kleine namen is gevolgd. Zo weet I Like Trains op identieke wijze de financiering rond te krijgen voor hun recente album He Who Saw The Deep. Samen met collega's vindt Luistertips het de moeite waard om creatief ondernemerschap in deze sector te ondersteunen. En de beloning? Het mogen bijwonen van de eerste uitvoering van dit theaterstuk.

Amatorski - TBC

2011-06-11T18:09:00.011+02:00

In België maakt Amatorski vorig jaar indruk door de finale van HUMO's Rock Rally te behalen, met als gevolg dat bronwaterfabrikant Spa het lied Come Home koppelt aan hun reclamecampagne. Onlangs geeft de VPRO de band de kans om zich op de kaart te zetten in Nederland middels een optreden in het TV-programma Vrije Geluiden. Vanaf het moment dat ik de single Soldiers hoor, ben ik verkocht. Zonder verder nog naar andere tracks te luisteren, neem ik de CD mee naar huis. Mocht je Amatorski vooral kennen van Come Home, denk dan niet dat deze plaat meer van hetzelfde biedt. De band heeft zich verder ontwikkeld. De liedjes zijn veel geraffineerder geworden en bevatten meer elektronika, waardoor je bij eerste beluistering onbewust aan een subtiele versie van Portishead moet denken. Het wat lieflijke van de EP Same Stars We Shared is vervangen door mysterieuze en meer duistere klanken. In 22 Februar worden invloeden uit de Jazz geïntegreerd wat leidt tot een sound die wel iets weg heeft van Lamb. Inne Eysermans zingt ingehouden, maar altijd spannend. Net als Lou Rhodes. Het intense Peaceful en het hier en daar chaotische 8 November bevatten passages die verklaren waarom de muziek van Amatorski vaak wordt bestempeld als Post-Rock. Onterecht overigens. Daarvoor wijkt het instrumentarium te veel af. Afsluiter The Cheapest Soundtrack kondigt met een eenvoudig arrangement van digitaal bewerkte blazers het einde van de plaat aan, waarna een lange stilte en een aanzwellende bak ruis de echte ontknoping introduceert. Verstilder en mooier wordt het niet. Met TBC heeft deze Belgische band een intrigerende plaat afgeleverd die je verleidt tot vele luisterbeurten. Onze zuiderburen bewijzen nog maar eens dat ze op muzikaal gebied veel te bieden hebben.

Pineapple Thief - 10 Stories Down

2011-06-11T16:26:00.004+02:00

Van 10 Stories Down wordt in 2005 verwacht dat het de doorbraak zal betekenen van Pineapple Thief. Een band die al een aantal jaren opereert op het snijvlak van de Post-Rock en de Progressive Rock. Ondanks lovende recensies blijft het succes uit. Pas als ze in 2008 onderdak vinden bij Kscope, het label waar ook Porcupine Tree en Gazpacho gehuisvest zijn, weten ze een wat groter publiek te bereiken. Omdat alle voorgaande releases out of stock zijn, besluit Kscope ze allemaal opnieuw uit te brengen. Na de verzamelaar 3000 Days en Little Man is nu 10 Stories Down aan de beurt. Oorspronkelijk gelimiteerd uitgebracht als 12 Stories Down met de bonus-CD Eight Days Later, zorgt deze release ervoor dat beide schijven weer verkrijgbaar zijn. 10 Stories Down markeert een keerpunt in de carrière van Pineapple Thief. Eerdere platen zijn vooral de verdienste van zanger Bruce Soord. Vanaf 10 Stories Down besluit hij een vaste band te formeren zodat er ook opgetreden kan worden. Deze schijf bevat daardoor een aangename combinatie van subtiliteit en onvervalste Rock met lekker in het gehoor liggende refreinen. Wretched Soul is daar een goed voorbeeld van. The World I always Dreamed Of verraad invloeden van Radiohead vermengd met Progressive Rock. Sowieso worden akoestische elementen vaak afgewisseld met stevige gitaarpartijen en nostalgisch klinkende toetsenborden. Het leidt tot naar Post-Rock neigende erupties. I Will Light Up Your Eyes is in al zijn eenvoud en met zijn repeterende lyrics een van de hoogtepunten van het album. Alsof ze daarmee definitief afscheid nemen van de sound die ze op voorganger Variations On A Dream vastlegden. 10 Stories Down is een prachtige CD, die het verdient om nu alsnog meer mensen te bereiken dan in 2005.

Depeche Mode - Remixes 2

2011-06-09T10:42:00.010+02:00

Depeche Mode en remixes. Sinds jaar en dag onlosmakelijk met elkaar verbonden. Op alle singles die ze uitbrengen, zijn er altijd wel weer een paar te beluisteren. Soms treffend goed gelukt, maar helaas ook wel eens de plank misslaand. In 2004 wordt de eerste compilatie gereleased waarop de beste herinterpretaties zijn verzameld. Nu is er het vervolg. Remixes 2. Beschikbaar als enkele schijf en als box met drie CD's. Voor de fans die alle singles van de band al hebben, zitten er hier en daar wat dubbelingen tussen. Voordeel daarvan is dat gelimiteerde releases nu weer beschikbaar komen voor de liefhebber die eerder niet alles kocht. Gelukkig overheerst het nieuwere werk. Dit betekent dat Remixes 2 veel materiaal bevat dat speciaal voor deze release is opgenomen. Ook ligt de nadruk op het remixen van hun recentere tracks, om te veel dubbelingen met de eerste verzamelaar te voorkomen. Veel bekende namen nemen de liedjes van de band onder handen, wat vaak tot verrassende resultaten leidt. Unkle, Röyksopp, Trentemøller en Eric Prydz leveren mooi werk af. Interessant is dat ook ex-bandleden een bijdrage leveren. Alan Wilder is verantwoordelijk voor een prachtige versie van In Chains. Helemaal in de stijl van Recoil. De band waarmee hij sinds zijn vertrek bij Depeche Mode furore maakt. Ook oprichter Vince Clark, al jaren de spil van Erasure, is uitgenodigd om een nummer te bewerken. Hij weet een herkenbaar stempel te drukken op Behind The Wheel. Zowel het bekendere materiaal als de wat onbekendere nummers worden gedeconstrueerd, waarmee de balans tussen herkenning en ontdekking optimaal is. Voor liefhebbers van remixes en van Depeche Mode is dit album dan ook een welkome aanvulling op de collectie.

Gavin Friday - Catholic

2011-05-28T11:54:00.046+02:00

Na ruim zestien jaar weinig of niets van hem vernomen te hebben, is hij daar ineens weer. Gavin Friday. De ex-voorman van The Virgin Prunes die twee decennia geleden solo opviel met releases als Each Man Kills The Thing He Loves en Adam And Eve. Een troubadour die in de traditie van Leonard Cohen en Nick Cave zijn mistroostige liedjes schrijft. Alles oogt donker als je Catholic voor het eerst in je handen hebt. Gavin Friday afgebeeld als een dode met de Ierse vlag over hem heen gedrapeerd. Het schijfje zelf is zowel aan de boven- als de onderkant gitzwart. Het thema van de plaat wordt samengevat met de ondertitel A Requiem For The Fallen. En uiteraard gaat de stem van Friday weer door merg en been. Zowel in de hoge als de lage regionen. Toch is Catholic geen zwartgallige plaat geworden. Aftrappend met Able grijpt deze release je meteen bij de lurven met een opvallende frisheid. De teksten zijn minder politiek getint dan we van hem gewend zijn. Gavin Friday geeft dit keer veel meer een persoonlijk statement af. Over liefde, hoop en hoe om te gaan met verlies. De productie van Ken Thomas is prima in balans. Subtiele keyboards en warme elektronika staan in dienst van de composities, zonder naar de voorgrond te treden. Kate Ellis op cello zorgt voor extra warmte en melancholie. It's All Ahead Of You wordt zelfs grotendeels door haar gedragen. Het is bijna niet mogelijk om al zappend door de plaat te manoeuvreren. Er is zoveel te ontdekken. Ieder nummer trekt je naar binnen en dwingt je om het in zijn geheel te beluisteren. Majestueus en weemoedig. Nergens zwart. Tot aan de afsluiter. Als hij ons verrast met het loodzware Lord I'm Coming. Alsof je de kerk binnenloopt en aanwezig bent bij Friday's eigen teraardebestelling. Met Catholic overtreft hij al zijn eerdere releases.

Low - 20110524

2011-05-27T13:13:00.046+02:00

Soms weet je meteen na afloop dat je deel hebt uitgemaakt van iets bijzonders waar je jaren later nog met verwondering over spreekt. Het optreden van Low behoort tot die categorie. Aangezien hun laatste album grotendeels is opgenomen in een voormalig kerkgebouw te Duluth, had de lokatie niet beter gekozen kunnen worden. Het concert vindt namelijk plaats in de Catharinakerk te Eindhoven. Allemaal in het kader van Three Nights In Heaven. Een trilogie georganiseerd door de Effenaar en het Muziekgebouw. De akoestiek van deze mooie kerk kan niet anders dan garant staan voor een prima vertolking van de sound die Low heeft vastgelegd op C'mon. De klanken worden deze avond gecombineerd met prachtige lichtprojecties. Lichtontwerper Michel Suk zorgt ervoor dat de subtiel verlichte kerk gedurende het hele concert een mooi decor vormt voor de muziek die tot ons komt. Beeld en geluid in symbiose.

Het Belgische Sleepingdog verzorgt voor de achtste en laatste keer het voorprogramma van de Amerikaanse band en mag de kerk opwarmen voor wat komen gaat. Hun muziek sluit prima aan bij wat Low te bieden heeft en voor de gelegenheid is het duo uitgebreid met twee violisten en een celliste. Het geeft hun minimale muziek extra kracht. De bassen van de keyboards en de cello dreunen bij tijd en wijlen door de kerk. Dankzij de sobere instrumentatie worden er mooie werelden geschapen. Melodieus en Ambient. Ze putten vooral uit hun recente plaat With Our Heads In The Clouds And Our Hearts In The Fields. Met de ingetogen zang van Chantal Acda en de soundscapes van Adam Wiltzie, geeft Sleepingdog een mooi visitekaartje af.

Na een korte pauze is het de beurt aan Low. Terwijl zanger Alan Sparhawk ons welkom heet, nodigt hij iedereen uit om naar voren te komen. Er is nog ruimte in het gangpad. De rest van het optreden laat hij vooral de muziek spreken, afgewisseld met hier en daar een bedankje. Er wordt verrassend afgetrapt met Nothing But Heart. Het lijkt alsof dit nummer gebruikt wordt om toch nog een soort van een soundcheck te doen, omdat in het begin de bassen wat vooraan in de mix staan. Wat erna volgt, is pure perfectie. Ziet de hemel er zo uit? Zoals hij het zelf zo mooi verwoordt op de DVD Low In Europe uit 2003. Je kunt alles wat je doet proberen vast te leggen, maar uiteindelijk kan niets tippen aan de wisselwerking tussen band en publiek tijdens een optreden. Naarmate de avond vordert, bewijst Low dit ter plekke.

De nadruk ligt uiteraard op het recente album. De uitvoeringen worden griezelig perfect gespeeld. Door de eenvoudige setting van gitaar, drums en bas, aangevuld met keyboards in een slechts ondersteunende rol, komt de essentie van de composities naar boven drijven. De wonderschone samenzang tussen Sparhawk en Mimi Parker komt hierdoor nog beter tot zijn recht. Soms lijkt het wel alsof je de buizen van de versterker zachtjes hoort zoemen. Kronkelend met zijn lichaam probeert de zanger continu net dat beetje extra feedback en galm uit het instrument te halen. Het werkt wonderwel.

Ook het wat oudere werk komt aan bod, waarmee Low bewijst dat de nummers van The Great Destroyer en Drums And Guns in deze setting veel beter uit de verf komen. Op die platen zorgen de extra lagen van elektronika er soms voor dat je afgeleid wordt, waardoor de schoonheid en de pure essentie van de compositie aan je voorbijgaan. Dat is deze avond niet het geval. De gitaarerupties klinken voller en minder vervormd en vullen de kerk met bombastische subtiliteit. Na een uur en een kwartier is het voorbij. De tijd is omgevlogen, maar gelukkig komt de band nog terug voor drie extra nummers. In Two-Step, afkomstig van Secret Name uit 1999, krijgt Mimi Parker de kans om vocaal te schitteren. Je kunt een speld horen vallen. Als afsluiter wordt het prachtige When I Go Deaf gespeeld. Op de plaat al mooi, maar in deze omstandigheden zorgt het voor kippenvel op het moment dat Alan zijn gitaar bedachtzaam laat scheuren. Dankbaar neemt de band afscheid van het publiek. Ons in hemelse sferen achterlatend. Een zeer indrukwekkend concert van een even memorabele band.

Setlist:

Nothing But Heart
You See Everything
Nightingale
Monkey
Silver Rider
Witches
Especially Me
$20
Pissing
Last Snowstorm Of The Year
Try To Sleep
Majesty/magic
Something's Turning Over
California
Murderer
Violent Past
Canada
Two-step
When I Go deaf

Tekst: Hans Blankendaal
Fotografie: Jan Mulders

Noto And Sakamoto - 20110525

2011-05-26T19:01:00.021+02:00

Ryuichi Sakamoto is al sinds jaar en dag een begrip. Op schijnbaar eenvoudige wijze weet hij te manoeuvreren tussen de scheidslijnen van Avantgarde, Elektro en Pop. Altijd grensverleggend. Dit jaar staat opnieuw in het teken van de samenwerking met de Duitse geluidskunstenaar Alva Noto. Naar aanleiding van het recent uitgebrachte album Summvs besluiten de heren op tournee te gaan. In Nederland treden ze op in de Catharinakerk te Eindhoven. Een initiatief van de Effenaar en het Muziekgebouw in het kader van Three Nights In Heaven. Meteen bij aanvang wordt de toon gezet. Adembenemende visuals die direct reageren op zowel het pianospel van Sakamoto als de samples van Noto. Hierdoor krijgen de composities geen namen. Ze worden gekoppeld aan cirkels in alle kleuren van de regenboog. Of aan een lichtblauwe achtergrond met zwarte blokjes. Het ziet er niet alleen fantastisch uit, maar is tegelijkertijd rustgevend. Hallucinerend. Een levend lichtorgel. Op vele momenten zijn beide instrumentalisten perfect in balans. Noto zorgt voor de subtiele tikjes en veegjes, hier en daar aangevuld met de knisperende geluiden die we ook kennen van Jan Bang. Zware, subtiele beats. Donkere baslijnen of een bak ruis die op geraffineerde wijze van een klankkleur wordt voorzien. Sakamoto bespeelt de piano. Iedere keer is het weer spannend wanneer hij de volgende noot zal plaatsen. Soms lijkt het echter alsof het een concert van Alva Noto is. Met Ryuichi Sakamoto als special guest. Juist op die momenten dat de Duitser in de meer ondersteunende rol zit en Ryuichi's pianospel wat meer naar de voorgrond treedt, horen we hoe krachtig en subtiel dat spel is. Al met al een goed concert, maar een iets prominentere rol voor de grote, kleine Japanner was meer dan welkom geweest.

Jeff Beck - Rock And Roll Party

2011-05-22T12:18:00.021+02:00

Rock And Roll Party bevat de registratie van een optreden in The Iridium Jazz Club te New York. Omdat de legendarische Les Paul hier jarenlang elke week optrad, is het logisch dat juist hier een eerbetoon aan hem wordt georganiseerd. Niet alleen zijn composities staan centraal. Ook de muziek die de scene in Amerika domineerde gedurende de jaren 40 en 50 wordt hier in het zonnetje gezet. Als je een liefhebber van dit tijdsgewricht bent, kom je zeker aan je trekken met deze schijf die op naam van Jeff Beck staat. Wat opvalt is dat hij vooral een ondersteunende rol heeft en niet, zoals bijvoorbeeld op Performing This Week, de hoofdrol opeist. Ook zie je dat hij zijn typische stijl van spelen aan moet passen aan het op de juiste manier vertolken van deze muziek, waardoor hij gitaren gebruikt die je normaal gesproken niet in eerste instantie aan zijn spel koppelt. Aan de ene kant is dit jammer, maar het doet wel recht aan het doel van deze release. En dus zijn er ook hoofdrollen weggelegd voor Gary U.S. Bonds en Darrel Higham. Als je de laatste ziet en hoort zingen, lijkt het alsof je je weer in de jaren 50 bevindt. Imelda May verzorgt de vrouwelijke vocalen en weet Mary Ford, de echtgenote van Les Paul waarmee hij vele nummers heeft opgenomen, te evenaren. Naast de klassiekers van Les Paul, zoals I'm A Fool To Care en Tiger Rag, is er ook aandacht voor muziek van The Shadows, Henry Mancini en Bill Haley. Het is een feest van herkenning, met vele beroemdheden in de zaal. Een andere, wellicht iets kleinere hoofdrol is weggelegd voor Brian Setzer. Hij schittert in Twenty Flight Rock. Ook het bonusmateriaal is de moeite waard. Optredens van de legende zelf en Jeff Beck die zijn gitaarcollectie van ondertiteling voorziet. Genoeg te beleven dus op deze release.

Kate Bush - Director's Cut

2011-05-21T10:29:00.020+02:00

Kate Bush die haar eigen nummers van een nieuwe interpretatie voorziet. Zo kun je haar recente release Director's Cut het beste samenvatten. Niet altijd acties die tot een gegarandeerd positief resultaat leiden. Kate Bush legt uit dat ze er al jaren over dacht om nummers van The Sensual World en Red Shoes te downgraden tot de essentie, met als doel om er nieuwe en andere dimensies aan toe te voegen. Daarin slaagt ze wonderwel. Alsof ze laagje voor laagje van een ui heeft afgepeld, om de juiste balans te vinden en zo haar zang nog meer op de voorgrond te plaatsen. Delicater en intiemer. Alle vocalen en drums op Director's Cut zijn opnieuw opgenomen en drie tracks zijn in zijn geheel ververst. Het album trapt af met Flower Of The Mountain, een nieuwe versie van The Sensual World. Dit keer bevat het nummer wel de oorspronkelijke tekst, die ze in 1989 al wilde gebruiken. Toen kreeg ze geen toestemming van James Joyce's nazaten om een fragment van Ulysses in de lyrics te verwerken. Nu wel. Hierdoor is de compositie eindelijk in de versie te horen zoals Kate Bush het graag wilde. Ook This Woman's Work is opnieuw opgenomen. Aangezien het hier om een van haar mooiste nummers gaat, ben ik redelijk sceptisch over deze actie. Als ik uiteindelijk het resultaat beluister, ben ik zeer onder de indruk. Prachtige soundscapes maken het lied nog brozer. Slechts begeleid door elektrische piano en synthesizers lijkt het alsof ze optreedt tijdens een 2 Meter Sessie. Director's Cut is daarom een geslaagd tussendoortje te noemen. Alleen jammer van die Auto-Tune in Deeper Understanding. Ongetwijfeld zullen daar liefhebbers voor zijn, maar ik vind het verschrikkelijk. Ondertussen blijf ik met smart wachten op nieuw werk van deze dame. Ze schijnt er mee bezig te zijn.

Arid - 20110514

2011-05-15T14:59:00.006+02:00

Het is haar verjaardag. Een mooier cadeau dan kaartjes voor Arid kan ik haar eigenlijk niet geven, of het zouden tickets voor de Pet Shop Boys moeten zijn. Gezamenlijk hebben we dezelfde liefde voor muziek en bezoeken we vele concerten. Arid is voor haar speciaal. Ik kan het aantal keren dat we deze band hebben gezien eigenlijk al bijna niet meer tellen. Dit kan goed de vijftiende keer zijn. Nog nooit viel een concert van deze Belgische band tegen. Vandaag zijn ze te gast in De Lakei te Helmond. Het concert is bij lange na niet uitverkocht. Daar waar ze in België volle zalen trekken, blijken er deze avond slechts honderd geïnteresseerden de moeite te hebben genomen om naar Noord-Brabant af te reizen. Gelukkig zijn ze wel allemaal enthousiast, wat aanstekelijk werkt op de band. Vol goede moed begint Arid met Broken Dancer. Jasper oogt ontspannen en de band lijkt er zin in te hebben. Too Late Tonight zorgt voor het eerste moment om luidruchtig mee te zingen, waarna de zaal definitief gewonnen is. Jasper's stem klinkt wederom prima. En zij? Zij geniet in stilte van wat haar voorgeschoteld wordt. We staan vooraan tegen het podium en kunnen alles dus prima gade slaan. Op haar gezicht zie ik alleen maar continu die brede glimlach. En Arid brengt met verve de liedjes die ze zo mooi vindt. Alsof ze ze speciaal voor haar zingen. Little Things Of Venom is een van haar favorieten. Sowieso vindt ze het eerste album van Arid nog steeds het beste. Haar avond kan dus niet meer kapot als ook nog Believer, Elegy en Life gebracht worden. Wederom een kippenvelmoment bij If You Go, waarna de band afscheid neemt van het publiek. Een iets korter concert dan we gewend zijn, maar voor haar een zeer geslaagde verjaardag. Mede dankzij Arid.

Brian Setzer - Goes Instrumental

2011-05-13T20:25:00.015+02:00

Er zijn een vast aantal gitaristen die steevast de polls beheersen als het gaat om de beste virtuoos op de vierkante millimeter of de mooiste riff allertijden. Anderen tonen hun expertise liever op een iets subtielere manier. Dit geldt bijvoorbeeld voor Brian Setzer. In eerste instantie maakt hij furore met The Stray Cats. Later weet hij een groot publiek te bereiken met zijn eigen Orchestra. Solo weet hij tussendoor keer op keer te verrassen met opvallende releases. Vaak voortbordurend op de Rockabilly, maar steevast met een eigen invalshoek. Zo brengt hij in 2005 op Rockabilly Riot een ode aan het roemruchte Sun Records. Dit keer verrast hij met een instrumentaal eerbetoon aan een aantal klassiekers uit de historie van de Amerikaanse muziek. Wie heeft ooit eerder bij het noemen van de naam van Bill Monroe gedacht aan Brian Setzer? Toch wordt zijn Blue Kentucky Moon op dit album van een nieuwe interpretatie voorzien. Ook Ray Noble's Cherokee, een vroege klassieker uit de Jazz, wordt onder handen genomen. In Earl's Breakdown van Earl Scruggs pakt Setzer de banjo ter hand, om zelfs bij de grootste hater van het genre Bluegrass een glimlach op het gezicht te toveren. Uiteraard put hij ook uit zijn eigen inspiratiebronnen door Be Bop A Lula van Gene Vincent te vertolken. Aangevuld met een aantal zelf geschreven nummers leidt het geheel tot een aangename mengeling van stijlen. Van Bluegrass tot Rockabilly en van Jazz tot Country. Door de keuze van de nummers neemt hij je mee naar een ander tijdsgewricht. Naar een periode dat een man als Les Paul experimenteert met de elektrische gitaar en later uitgroeit tot een roemrucht gitaarbouwer. Brian Setzer geeft met Goes Instrumental een fraaie en zeer subtiele ode aan dit prachtige elektrische instrument. En onbewust ook aan een van de bouwers ervan.

Fleet Foxes - Helpnessness Blues

2011-05-13T18:35:00.012+02:00

In 2008 weet Fleet Foxes me aangenaam te verrassen met muziek die het mooie van bands als Crosby, Stills, Nash and Young en The Beach Boys combineert met een vleugje Folk. Normaal gesproken ben ik geen groot fan van de eerder genoemde bands, maar in het geval van Fleet Foxes leidt het tot een verfrissend resultaat. Fraaie samenzangen en pakkende melodieën zorgen voor een ingetogen sfeer. Na drie jaar is er dan eindelijk de opvolger Helpnessness Blues. De plaat bevat nummers die het niveau van het debuut weten te overtreffen, doordat de band het muzikale spectrum probeert te verbreden. Het heerlijke viooltje in Bedouin Dress is daarvan een mooi voorbeeld. De meerstemmige vocalen zijn hier prima in balans. Het verwerken van meerdere thema's, in nummers als Sim Sala Bim en Helpnessness Blues, is verrassend te noemen. Het zorgt ervoor dat je geboeid blijft luisteren. The Plains gaat uit van hetzelfde principe. Door de toevoeging van een extra thema, waarin meerstemmige achtergrondvocalen de boventoon voeren, schieten ze enigszins uit de bocht. In Batterie Kinzie worden de eerder genoemde kwaliteiten van de band optimaal benut. Opgeluisterd met een verrassend ritme, leidt het tot het zoveelste hoogtepunt op deze release. Als je de plaat echter in zijn geheel tot je neemt, valt op dat vooral die overdaad aan meerstemmige achtergrondvocalen iets te veel van het goede wordt. De samenzang is perfect, maar het lijkt soms of ze te veel dit aspect van hun muziek willen benadrukken. Zanger Robin Pecknold klinkt namelijk ook prima in zijn eentje, of slechts aangevuld met een enkele tweede stem. Ondanks dat heeft Fleet Foxes een waardige opvolger opgeleverd, die bevestigt dat we niet meer om deze band heen kunnen.

Face Tomorrow

2011-05-04T22:08:00.018+02:00

Als een band met veel bombarie wordt aangekondigd in De Wereld Draait Door, moet je op je hoede zijn. Voor je het weet zit je te luisteren naar de zoveelste hype. Dankzij die ene minuut breekt de band door, op weg naar een 3FM Award. Marketingstrategie geslaagd. Muziekliefhebbers veelal teleurgesteld. Na het optreden van Face Tomorrow gezien te hebben, moet ik constateren dat deze Rotterdamse band niet tot die categorie behoort. Op het eerste gehoor heeft de muziek wat weg van bands als 30 Seconds To Mars, A Perfect Circle en Karnivool en zou je de conclusie kunnen trekken dat ze niet uitblinken in originaliteit. Na een aantal luisterbeurten vergeet je deze vergelijkingen. Het einde van Burning Bridges blijft door de vervorming van de vocalen erg op Maynard James Keenan lijken, maar op een gegeven moment hoor je vooral het zuivere stemgeluid van Jelle Schrooten en de heldere productie van het geheel. Rock en subtiliteit wisselen elkaar af. Het rustige intro van Move On zet de vocalen extra in de schijnwerpers, om vervolgens toe te werken naar een spetterend einde. Akoestische elementen in Snake And Ladders verrijken het spectrum. In nummers als The Maze en Delirium waart de geest van Matt Bellamy rond, maar op een manier die niet storend is. In alles hoor je Face Tomorrow. Enig speurwerk op internet lijdt tot de verrassende constatering dat dit titelloze album al het vijfde wapenfeit van de band is. Alhoewel Face Tomorrow tot nu toe compleet aan me voorbij is gegaan en deze plaat zich redelijk op de mainstream in de Rock richt, leidt het tot een verrassend resultaat. Fris. Uitgebalanceerd. Melodieus. Ongecompliceerde Rock met onverwachte invalshoeken. Liedjes die beklijven en die je binnen de kortste keren uit volle borst meezingt.

mini50 Records - Spring Sampler

2011-04-29T07:16:00.034+02:00

Ineens word ik op Twitter gevolgd door mini50 Records. Een Independent Record Label uit Schotland. Benieuwd naar de achtergrond, bezoek ik de website. Daar word ik verrast door allerlei voor mij onbekende namen als Cory Zaradur, Conquering Animal Sound en Caught In The Wake Forever. Bijkomend voordeel is dat je alle muziek van de vertegenwoordigde artiesten online kunt beluisteren en dat er gratis een sampler als download ter beschikking wordt gesteld. De muziek waar dit label zich op richt, de naam zegt het eigenlijk al, is van een minimalistische aard. Er is veel te ontdekken op de website. Je moet er even de tijd voor nemen. Op de sampler trakteert Cory Zaradur ons op pure Ambient met Drenched In Rivers Of Silent Poems. Heerlijk om op weg te dromen. Conquering Animal Sound is gespecialiseerd in het creëren van soundscapes door het gebruik van samples. Subtiele drums, stille gitaren en de vocalen van Anneke Kampman maken het plaatje compleet. Caught In The Wake Forever zit in dezelfde hoek als Helios en The American Dollar. Gericht op het creëren van dromerige geluidslandschappen door zowel toetsen, drums als gitaar het gevecht met elkaar aan te laten gaan. Laten we het een kussengevecht noemen. Alhoewel David Newlyn meer instrumenten gebruikt op zijn albums, levert hij voor deze release een stuk op piano. Rustig, maar soms tegendraads door de verrassende invalshoeken die hij kiest. The Kay Lavelles lijken met hun muziek te laveren tussen Post-Rock en Progressive Rock, waarmee ze met hun Aftermath klinken als Elbow meets Sigur Rós. Het hoogtepunt van deze sampler. Mini50 Records voorziet ons van een heerlijke verzamelaar, waarmee je op het spoor van diverse interessante bands wordt gezet.

John Waite - 20110422

2011-04-23T12:05:00.027+02:00

Als ik via de nieuwsbrief van De Pul verneem dat John Waite er op komt treden, mail ik meteen een collega. We spreken af dat hij de kaartjes regelt. Als ik een paar weken later informeer, blijkt hij nog steeds geen tickets te hebben. Als het dan maar niet uitverkocht is. Een dag later komt alles goed. Kaartjes waren al lang in de pocket, maar zijn een cadeau. Bij aankomst in Uden openbaart zich het eerste contrast van de avond. Een naam van, in onze ogen, dit kaliber blijkt dan toch niet De Pul in zijn geheel uitverkocht te kunnen krijgen. Het is slechts redelijk druk. Volgens de site zou er geen voorprogramma zijn. Toch zien we twee drumstellen op het podium staan. Steven Wings And The Regulars zijn de onaangekondigde verrassing. Na een aantal nummers gespeeld te hebben, kondigt de band onverwacht aan dat ze nog maar één nummer mogen spelen. John Waite wil op tijd beginnen. Is dit goed nieuws? Is John Waite zo enthousiast dat hij snel het podium op wil, of is hij met het verkeerde been uit bed gestapt?

Tijdens het op- en afbouwen valt op dat er geen toetsenbord wordt geplaatst. Het past natuurlijk prima bij de setting van zijn laatste plaat Rough And Tumble, maar hoe zullen dan de wat oudere nummers gaan klinken? Tijd om erover na te denken, hebben we niet. De lichten dimmen. Dat John Waite al erg lang in Amerika verblijft, blijkt wel uit het feit dat hij aangekondigd dient te worden door een van zijn roadies. Een gejuich barst los, maar dat moet nog even aangezwengeld worden voordat John Waite het podium op komt lopen. Enthousiast schudt hij wat handen met de voorste rijen van het publiek. We staan op drie meter van hem af en kunnen het dus allemaal goed bekijken. De band trapt af met Change van het album Ignition. Een ouderwetse rocker die meteen de juiste toon zet. Als daarna Back On My Feet Again van The Babys wordt gespeeld, zit de sfeer er al goed in. Dit nummer klinkt in het echt veel beter dan op de plaat. Zonder de lullige keyboardjes uit het origineel, maar met de vette klanken van een Gibson Les Paul die dat gemis prima op weten te vullen.

In het begin is er helaas wel wat mis met het geluid. De bas is bijna niet te horen. Gelukkig wordt dat snel gerepareerd. Ook op het podium lijkt John Waite niet tevreden met het geluid dat hem voorgeschoteld wordt. Gelukkig heeft het geen invloed op zijn humeur en is alles na een paar nummers prima in orde. Na de toon gezet te hebben met Back On My Feet Again, kondigt John Waite If You Ever Get Lonely aan. Een ballad, afkomstig van zijn laatste plaat. Op dit moment functioneel. Even wat rust na twee van zulke knallers. Verderop in de set zal blijken dat hij soms liedjes ten gehore brengt die gegarandeerde party killers zijn. Mr. Wonderful brengt de sfeer er weer in, waarna er opnieuw een ballad volgt. In Dreams. Een geweldig nummer, maar daarna snakt de zaal opnieuw naar knallende Rock. Je voelt het. Helaas besluit de band een cover van Bob Dylan's All Along The Watchtower te spelen. Los van het feit dat Jimi Hendrix dit jaren geleden al veel beter deed, is dit niet de muziek waar we voor komen.

Uiteraard komen er ook composities aan bod uit de periode dat Waite actief was met de band Bad English. Zeker op die momenten missen we de toetsen. Het is erg mooi om Time Stood Still en When I See You Smile weer eens te horen, maar om een of andere reden is de band vooral een hecht collectief bij de nummers die meer georiënteerd zijn op de Rock die Rough And Tumble kenmerkt. Het lijkt nu net alsof John Waite Bad English covered. Het contrast tussen oud en nieuw. Hij lijkt dat zelf ook wel aan te voelen, als hij Isn't It Time van The Babys aankondigt. Dit nummer hebben we vroeger opgenomen met een orkest en met een batterij achtergrondzangeressen. Om het vervolgens dan met een drummer, een bassist en een gitarist in Uden te spelen, is weer een heel ander verhaal. Uiteraard boeit het ons en de rest van de zaal verder niet. Uit volle borst worden alle klassiekers meegezongen.

John Waite geniet op het podium en bedankt het publiek regelmatig. Soms lijkt hij er ook wat onwennig te staan. Alsof hij zich geen houding weet te geven. Hij merkt in ieder geval wel, dat hij er voor moet werken deze avond. Arbeid loont. Zeker omdat er na al die jaren nog geen sleet op zijn stem zit. Uiteraard mag zijn bekendste nummer niet ontbreken. Missing You. In deze setting, met deze gitarist, ietsje steviger gebracht waardoor deze versie het duidelijk wint van het origineel op de plaat. Natuurlijk is het leuk om zijn oudere werk weer eens terug te horen, maar ik vind het jammer dat hij wat weinig materiaal van zijn laatste plaat speelt. Na een uur en een kwartier neemt de band afscheid van het publiek, om vervolgens nog een keer terug te komen voor een enkele toegift. Na het optreden zijn de heren aanwezig bij de merchandise om te signeren. Helaas laat John Waite zijn gezicht daar niet zien, waardoor ik nu de eigenaar ben van een gesigneerde CD waar de belangrijkste handtekening op ontbreekt.

Setlist:

Change
Back On My Feet Again
Evil
Mr. Wonderful
In Dreams
All Along The Watchtower
When I See You Smile
Better Of Gone
Suicide Life
Time Stood Still
Whenever You Come Around
Isn't It Time
Missing You
Rough And Tumble
Everytime I Think Of You
Head First

With Our Heads In The Clouds

2011-04-22T09:24:00.026+02:00

Soms hoor je muziek waar je zo stil van wordt, dat je je afvraagt of het wel zin heeft, of mogelijk is, om er een recensie van te schrijven. Liedjes waarvan je meteen weet dat je die op elk moment kunt beluisteren. Als je wat somberder gestemd bent. Op de momenten dat de zonneschijn je tegemoet komt. Maar ook gewoon als je behoefte hebt om naar wonderschone muziek te luisteren. Zo'n plaat is With Our Heads In The Clouds And Our Hearts In The Fields van het Belgische Sleepingdog. Het is alweer het derde album van Chantal Acda en Adam Wiltzie, die meteen opvalt door de desolate sfeer die de afbeelding op de hoes uitademt. Een foto waardoor je je meteen af gaat vragen welk verhaal erachter zit. Hetzelfde geldt voor de tot de verbeelding sprekende titels van de tracks. Wat te denken van He Loved To See The World Through His Camera. Of Untitled Ballad Of You And Me. De muziek is vooral rustig en ingetogen. Zacht kabbelende aanslagen van piano, aangevuld met soundscapes die neigen naar de Ambient en vol zitten van emotie. Voeg daar de fragiele zang van Chantal aan toe, die je soms heel even doet denken aan Soap And Skin, en je hebt een klein beetje een beeld van het schoons dat deze release te bieden heeft. Droom versus realiteit. Melodieus en Ambient. Ondanks de minimale instrumentatie worden er mooie werelden geschapen. Soundscapes waar je automatisch je eigen beelden bij maakt. Soms waan je je in een mistig en kaal landschap, met in de verte een heldere horizon. Vervolgens kijk je om en bevind je je op een zonnig landweggetje met dreigende onweerswolken in de verte. Zachte, glinsterende regendruppels vallen op je neer. Blijheid versus melancholie. Om stil van te worden.

Vangelis - El Greco

2011-04-17T09:19:00.019+02:00

Velen zullen de naam van Vangelis onbewust associëren met muzak. Zijn melodieën zijn in het verleden namelijk ontelbare keren opnieuw opgenomen en gerecycled. Ik heb het over de periode dat Synthesizer Greatest als compilatiereeks een groot succes is. Daarmee doe je de man uit Griekenland onrecht. In 1977 word ik voor het eerst met de synthesizermuziek geconfronteerd als ik het nummer Spiral van hem hoor. Voor die tijd een zeer innovatieve compositie die illustreert hoe goed Vangelis is in het fabriceren van warme klanken met behulp van digitale technieken. De zoektocht naar meer leidt tot het ontdekken van artiesten als Klaus Schulze, Jean Michel Jarre, Kraftwerk en Tangerine Dream. In 1998 brengt Vangelis El Greco opnieuw uit. Het album is drie jaar eerder als zeer gelimiteerde box gereleased. De op Kreta geboren schilder Domenikos Theotokopoulos, door de Spanjaarden El Greco genoemd, staat centraal. Op dit album combineert Vangelis eigenlijk alle kwaliteiten die hij in de loop der jaren heeft laten horen. Gelaagde klanken van synthesizers. Bombastisch, zonder het gebruik van sequencers. Vaak klinkend als een soundtrack bij een film. Altijd een warmte en een emotie uitstralend die je niet onberoerd laten. Door het toevoegen van subtiele verwijzingen naar de klassieke muziek, proef je de sfeer van het tijdvak waarin El Greco leefde. Al deze elementen bij elkaar opgeteld, zorgen voor een onvergetelijke luisterervaring. Bij het horen van de eerste klanken van deze plaat, denk ik aan mijn bezoek aan Turijn. Typisch. Als ik foto's van die Italiaanse stad zie, hoor ik in gedachten de klanken van Vangelis. Als ik naar El Greco luister, zie ik de grandeur van Turijn weer voor me. Met muziek schrijf je de soundtrack van je eigen leven.

Rush - Caravan

2011-04-16T13:04:00.009+02:00

Een van de aanwinsten tijdens Record Store Day is de single Caravan van het Canadese Rush. Vorig jaar al uitgebracht, maar speciaal voor vandaag gereleased op vinyl. De heren van Rush volg ik eigenlijk al sinds Hemispheres uit 1978, waarna ik ook hun oudere werk ontdek. Tot aan Test For Echoes uit 1996 weet de band zich steeds opnieuw uit te vinden en altijd nieuwe invloeden in hun materiaal te verwerken. Het leidt jaar in jaar uit tot verrassende resultaten. Zoals bijvoorbeeld op Signals uit 1982. Alhoewel velen deze plaat verafschuwen, vanwege het gebruik van synthesizers, blijft dat voor mij toch een van hun meesterwerken. Een treffend voorbeeld van hoe Rush evolueert. Na 1996 lijkt de band stil te staan. Alhoewel ik de releases trouw aan blijf schaffen, is de vernieuwing verdwenen en staat de band op standje herhaling. Op het hoesje van de single Caravan, met op de achterkant BU2B, staat vermeld dat deze twee nummers de eerste delen zijn van Clockwork Angels. A work in progress. Als ik de naald laat zakken op het witte vinyl, valt me meteen het intro op. Een langzaam aanzwellend begin, dat uitstekend gebruikt kan worden als opening van een concert. Daarna vallen de gitaren in, waarbij het opvalt dat Rush weer ouderwets stevig klinkt. Inclusief de stiltes. Slechts fracties van een seconde. De tempowisselingen vliegen je daarna om de oren. Zo hoor ik Neil Peart graag drummen. De stem van Geddy Lee en het pompende baswerk klinken als vanouds. Ook de gitaarsolo van Alex Lifeson, die eigenlijk op geen enkele song van Rush zou mogen ontbreken, spettert weer als altijd. Het is een feit. Rush heeft nieuw elan gevonden en boeit als nooit tevoren. Vol verwachting kijk ik uit naar Clockwork Angels, dat nog dit jaar uitgebracht zal worden.

Recordstore Day

2011-04-16T11:17:00.019+02:00

Vandaag is het voor de derde keer Recordstore Day. De dag dat de onafhankelijke platenzaken wereldwijd in de spotlights staan. Met exclusieve releases en op vele plekken ook speciale optredens. Nog nooit eerder ben ik er geweest. Voor mij is het bijna elk weekend Recordstore Day. Een visioen van zich verdringende mensen bij platenbakken, zoals op de platenbeurzen, heeft me tot nu toe weerhouden. Sounds Records, waar ik altijd mijn inkopen doe, raadt me aan om vooral wel te komen. Omdat er heel wat interessante releases speciaal voor deze dag op vinyl zijn uitgebracht, besluit ik het er toch maar op te wagen. Een kwartier voor openingstijd arriveer ik. Er staan al wat mensen klaar. Als de deuren openen, loopt iedereen gemoedelijk naar de bakken. Om de beurt wisselen we van platenbak. Op het moment dat ik iemand hoor vragen of de single van Roy Orbison er ook tussenzit en de eigenaar aangeeft dat er daar maar een van is, stuit ik op het bewuste item in de bak met singles. Ik geef hem aan de liefhebber en maak weer iemand blij. We helpen elkaar, merk ik. Achter me staat een jongen van ongeveer 15 jaar. Popelend om na mij de bak door te nemen. Als ik klaar ben, neemt hij het van me over. Ondertussen bewonder ik mijn aankopen. Rush, Black Mountain, Warpaint, Antony And The Johnsons, Fleet Foxes en nog veel meer. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat de jongen ook gescoord heeft. Glunderend van plezier bewondert hij datgene wat hij uit de bakken heeft kunnen halen. Mooi om te zien dat de liefde voor muziek en het bezoek aan de speciaalzaak geen generatie overslaat en van alle tijden is. Ik herken dat gevoel als geen ander. Al van jongs af aan. Trots op je aanwinsten zijn. En dan lekker naar huis om ze op een ouderwetse platenspeler door je kamer te laten schallen.

Dark Dark Dark - Wild Go

2011-04-15T08:54:00.020+02:00

Het blijft verbazingwekkend hoeveel nieuwe muziek ik al via Twitter heb ontdekt. Dit keer tipt een van mijn volgers de Amerikaanse band Dark Dark Dark. Als ik naar zijn site Apply Some Pressure ga, lees ik dat deze band uit Minneapolis vorig jaar al eens in een bijna lege zaal heeft opgetreden in Paradiso. Een beeld dat helemaal niet past bij de muziek die ik hoor. Onbekend maakt wellicht nog onbemind. En dat terwijl ze in 2008 al debuteren met The Snow Magic. In die tijd zijn ze vooral nog op Amerika gericht. Dat lijkt nu te gaan veranderen. De muziek van dit kwartet, dat in de loop der jaren is uitgebreid tot een sextet, zou je kunnen omschrijven als een kamerorkest waarin invloeden uit de Indie en de Folk worden verwerkt. Piano, gitaar en drums, maar ook klarinet, accordeon en cello. Zelfs invloeden uit de Jazz zijn hoorbaar als je goed luistert naar het vegen van het ritme over de trommels door de drummer. Vooral de meer ingetogen en de wat tragere nummers van Dark Dark Dark intrigeren me, alhoewel ook de folky composities met trekzak goed om aan te horen zijn. De langzamere liedjes worden veelal gezongen door zangeres Nona Marie Invie met als basis de piano. Haar donkere stem, die soms wel wat weg heeft van Toni Childs ten tijde van The Woman's Boat, gaat door merg en been waarmee ze een stempel drukt op nummers als Bright Bright Bright, Wild Go en Daydreaming. Op Nobody Knows en Robert zorgt de samenzang, ondanks de ingetogenheid, voor een extra dimensie van zomerse frisheid die we zo goed kennen van Camera Obscura. Wild Go is een pracht van een plaat, die net zoveel indruk op me maakt als Infinite Light van Lightning Dust twee jaar geleden deed. In juni komen ze weer naar Paradiso. Ongetwijfeld zal de zaal dan heel wat voller zitten.

Low - C'mon

2011-04-09T10:50:00.021+02:00

Eindelijk. Low is weer terug op het juiste muzikale pad door die klanken te creëren waar ze het beste in zijn. Trage voortslepende muziek, soms aanzwellend tot bombastische gitaarmuren, maar altijd opgevrolijkt met de wonderschone samenzang tussen Alan Sparhawk en Mimi Parker. Op hun laatste album experimenteerden ze met Elektro en waren er zelfs invloeden uit de Rock en de Reggae te ontwaren, maar met C'mon leveren ze de enige echte opvolger van The Great Destroyer op. Het aloude recept is helemaal terug, zonder in herhaling te vallen. De vernieuwing zit hem in het feit dat invloeden uit de Post-Rock iets nadrukkelijker naar de voorgrond zijn gebracht. Luister maar eens naar Majesty, waarin er langzaam maar zeker wordt toegewerkt naar een aanzwellende muur van gitaren. Ook in Nothing But Heart zorgt het repetitieve karakter van het refrein in combinatie met het toenemende volume voor een hoogtepunt dat zijn weerga niet kent. Het nummer lijkt stevig te beginnen, met een enkele overstuurde gitaar, maar als de zang invalt zijn daar slechts die verstilde momenten waar we Low van kennen. Alsof je bij ze in de studio aanwezig bent. Je hoort de zich verplaatsende vingers over de stalen snaren. Try To Sleep is bijna lieflijk, maar blijft onmiskenbaar Low. $20 zou zo van een van hun oudere albums afkomstig kunnen zijn, maar om een of andere reden hebben ze er een warmte aan toegevoegd die wellicht het beste de progressie van deze plaat kenmerkt. En zo staan er louter juweeltjes op C'mon. Dit keer geen experimenten zoals op Drums And Guns, maar wel een verdere uitdieping van de Slowcore die hen in het verleden zo kenmerkte. Het beste van Trust en The Great Destroyer komt samen op een weergaloze plaat, die iedere liefhebber van het genre kippenvel zal bezorgen.

Amplifier - The Octopus

2011-04-08T08:53:00.018+02:00

In een tijd waarin de populariteit binnen de popmuziek snel en vluchtig is en het vooral draait om het commercieel zo snel mogelijk cashen, gaat Amplifier haar eigen gang. Geen platenmaatschappij en gewoon in eigen beheer drie jaar lang werken aan het derde album, zodat ze precies kunnen doen waar ze zelf zin in hebben. Geen compromissen omdat het label dat van je vraagt, maar lekker je eigen muziek vastleggen voor de liefhebbers. The Octopus is een dubbelaar geworden met op iedere schijf acht nummers, refererend naar de tentakels van The Octopus. Die tentakels grijpen je vanaf het begin bij de lurven, waardoor het geen straf is om de twee uur durende luistertrip te ondergaan. Progressive Rock 2.0 zou je hun muziek kunnen noemen. In een genre waarin de naam vaak niet correspondeert met hetgeen er opgeleverd wordt, laat Amplifier horen dat er nog heel veel mogelijkheden zijn om deze muziekstijl nieuw leven in te blazen. De opening, met donkere soundscapes, zetten je eerst nog even op het verkeerde been. Daarna gaan de heren los met een dot aan wat langere nummers die door de perfecte opbouw prima de aandacht vast weten te houden. Mede dankzij de geluidserupties, waarin het drietal gitaar, bas en drums samen laat smelten tot melodieus rockende muren van geluid, lijkt het soms alsof je luistert naar een gelegenheidsband waarin leden van Porcupine Tree, A Perfect Circle, The Tea Party, Hawkwind en Marillion elkaar gevonden hebben in de studio. Door de combinatie van Metal, Indie en Symfo tilt de band hun muziek naar een hoger plan, waarbij de diverse puzzlestukjes al snel op de juiste plaats vallen. Met The Octopus lijkt deze band uit Manchester nu al een plek te hebben gereserveerd in de diverse eindejaarslijstjes van 2011.

Padded Cell - Night Must Fall

2011-04-02T09:19:00.013+02:00

Via Twitter word ik gewezen op een Dark Elektro Mixtape van John Foxx en Benge. Aftrappend met Japan weet deze mix meteen mijn aandacht te pakken. Bekende nummers van Ladytron en Cabaret Voltaire worden afgewisseld met bands waar ik nog nooit van heb gehoord. Een daarvan is Padded Cell. Met Word Of Mouth zijn ze een van de opvallende artiesten in het geheel. Deze single blijkt afkomstig te zijn van het in 2008 uitgebrachte album Night Must Fall. Als ik de hele plaat beluister, valt me op dat deze Engelse band elementen uit de Elektro en de Wave op een perfecte manier weet te combineren. Hier en daar doen ze me denken aan een meer dansbare versie van Magazine. Een soort van donkere, kosmische disco met invloeden vanuit de Krautrock. Het is onvervalst snoepen uit het verleden, maar vervolgens weet de band dit geheel van een eigen signatuur te voorzien. In Signal Failure wordt Georgio Moroder opgefrist. Faces Of The Forest transporteert de oude klanken van A Certain Ratio en Medium Medium naar het heden. Are You Anywhere lijkt, in de basis, door Tangerine Dream's Edgar Froese van een sequence te zijn voorzien. Hetzelfde zou kunnen gelden voor Konkorde Lafayette. En zo zijn er nog veel meer referenties te bedenken. De nummers die wat minder elektronika bevatten, hebben soms wel wat weg van Gossip. Het mooie is dat Padded Cell het niet kopieert. Invloeden van vroeger en nu worden opnieuw geïnterpreteerd waardoor de band met beide voeten in het heden staat. Padded Cell, Neil Higgins en Richard Sen aangevuld met een schare aan gasten, verzorgde eerder al remixes voor LCD Soundsystem. Juist de liefhebbers van deze band zullen Night Must Fall van Padded Cell zeker kunnen waarderen.

Within Temptation - The Unforgiving

2011-04-02T08:07:00.021+02:00

Al vanaf het debuut Enter groeit de populariteit van Within Temptation gestaag. Gefaseerd zie je de band muzikaal volwassen worden. Als eerste verdwijnen de grunts uit hun muziek en vervolgens worden de eerste aanvallen op de hitlijsten gedaan. In de basis blijven alle ingrediënten, die al vanaf het begin hun muziek typeren, steeds aanwezig. De vocalen van Sharon den Adel zijn een belangrijke peiler. Haar stem past niet alleen bij een gevoelige ballad, maar tilt ook alle bombastische metalen tot grote hoogte. Het vorige album, The Heart Of Everything, zorgt voor een definitieve internationale doorbraak, die met Mother Earth al voorzichtig is ingezet. Op grond van de eerste berichten over topnoteringen in Amerika, Engeland en Duitsland, bestaat in eerste instantie de vrees dat ze met The Unforgiving wellicht helemaal doorgeslagen zijn naar hitgevoelige muziek, maar dat blijkt mee te vallen. Verwacht geen grote koerswijzigingen op The Unforgiving. Wel zijn de klassieke elementen van hun vorige release verlaten. De reeds eerder genoemde kenmerken van hun muziek zijn echter nog steeds aanwezig en worden subtiel aangevuld met nieuwe inzichten. In wezen gaat het nog steeds om een Metal plaat, maar hier en daar kun je invloeden uit de Dance ontwaren en zijn de liedjes iets toegankelijker geworden. Soms lijkt het alsof ze meer opgeschoven zijn naar de Pop en de Rock, maar dat gevoel wordt snel de kop in gedrukt. Prachtige melodieën en aanstekelijke refreinen worden gedragen op aanzwellende muren van geluid en vervolgens sprookjesachtig verpakt. Afgewisseld met ingetogen momenten, krijgen ze het toch weer voor elkaar. The Unforgiving is de enige echte opvolger van Mother Earth. Slechts een puntje van kritiek. Die verschrikkelijke hoes.

Sweet d'Buster - Friction

2011-03-30T20:40:00.022+02:00

Er zijn van die releases die het verdienen om aan de vergetelheid ontrukt te worden. Een daarvan is Friction van Sweet d'Buster. Meer dan 30 jaar geleden verovert deze Nederlandse band de podia en weet een groot aantal liefhebbers aan zich te binden. Ondanks dat, is hun materiaal nog steeds niet op CD verschenen. Hun albums zijn alleen via Fonos te verkrijgen. Bertus Borgers en Robert Jan Stips zijn de bekende namen in de band, aangevuld met Herman Deinum en Hans Lafaille die eerder bij Cuby And The Blizzards actief waren. Paul Smeenk maakt de groep compleet. Op Friction worden invloeden uit de Rock, Funk en Blues vermengd tot een nieuw swingend geheel, met ruimte voor introspectieve momenten. Als beginnende puber geniet ik van de uitbundige klanken van dit collectief. Er valt veel te beleven. Muzikale virtuositeit die altijd in dienst van de compositie en de melodie staat. De plaat bevat een aantal nummers, die niet zouden misstaan in uitzendingen waar wordt stilgestaan bij klassiekers uit het verleden. Zo wordt Still Believe een paar jaar later bekend doordat Herman Brood het vastlegt op Cha Cha. Angels biedt funky gitaren en bas die een solide basis neerzetten. Saxofoon en keyboards versterken de melodielijnen en gaan hier en daar met elkaar in duel. Stir Up The Fire valt op door het verstilde refrein. Op Smash The Mirror mag Robert Jan Stips zijn talenten als songwriter en zanger etaleren, iets wat hij later in zijn eigen band Transister en in The Nits nog uitgebreid zal herhalen. Met It Takes A Lot Of Time laat Herman Deinum horen waarom hij in die tijd als een van de beste bassisten van Nederland wordt beschouwd. Het wordt hoog tijd dat Friction opnieuw wordt uitgebracht, zodat ook huidige generaties van dit toenmalige fenomeen kunnen genieten.